dülger baliğinin yaşami

2009-11-08T05:14:00.000-08:00

dülger balığı bir masalın sonunda görülmüş dediler. arastirdim baktim hakikaten oyle. buyrun burdan yakın:

bir balık, ki dülger balığı diye bilinirdi bi’ zamanlar,

kayıp düşüvermiş kumların üstüne, kurtulmuş paramparça olan

‘bi zamanlar sandığı’ ndan.

…

pimano

önce kumlara bulanmış dokunulmayı bekleyen dülger balığına kör,

bi’ kısaçöp daha çektiğini düşünecek olmuş.

sanki dülger balığının dualarını kabul etmiş gibi Tanrılar,

hani şu pimano’ya çok da yardımcı olmayanlar,

insafa gelmişler son bir kez daha ve gösterivermişler

dülger balığını pimano’ya

her nasılsa.

bu olayı duysa biri belki der ki,

hadi canım, saçma! nasıl?

bir diğeri,

tesadüf, der,

sanki tasadüfler gerçekten tesadüfmüş gibi.

bir başkasıysa ancak şunu diyebilir,

masal bu ya.

halbuki pimano dülger balığının varlığını farketmeyi

borçludur gene tesadüf olmayan bir tesadüfe;

çırpınan bedenini kaplayan parlak kırmızı pulların ışıltısına,

ve bir de yalan olmasın,

bu çırpıntının çıkardığı ufacık ama ritmik sese.

O an evren susmuş, dülger balığı konuşmuş:

bi’ zamanlar kendini düşleyen ve bekleyen dostuna

olan sitemini demiş önce pimano’ya.

başkasının derdini dinlemek pimano’ya pek iyi gelmiş

gerçek dünyanın güzelliği evrenin sırrını yenercesine.

kulakları birbaşkasını dinleyebilmenin verdiği huzurla tanışmış dense denir.

bu defa evren değil, zaten hep susan pimano susmuş bir kere daha

ve masala dahil olduğu andan beri konuşan dülger balığı

devam etmiş konuşmaya.

dülger balığı önce harikulade bir biçimde yazılmış ölümünden,

sonra bundan yıllar sonra yazılmaya başlanmış yaşamından bahsetmiş pimano’ya.

sonra bir ağacı sevmeyi öğrenişinden, ama bazen de unutuşundan,

siyahtan, beyazdan, griden,

dülgercikliğinden,

bir zamanlar hiç ayrılmadığı, altı kadar üstü de mavi olan denizinden,

(mavi demişken mavi kuştan),

ferhad’dan, şirin’den ve “şirin’in türkçe gibi güzelliğinden”,

şimdiki çenesi düşüklüğünün aksine susmuş olduğu

birkaç sene, birkaç gün ve birkaç andan,

içinde flüt çalınan bir şarkının hep o kısmında denizinin yükselişinden,

bilmeceden, yedi kiremitten, billur tuzdan,

tekrar mavi kuştan ve unutuştan,

sıcak ışıklardan, sevdalı bulut’lardan ve güneşten

konuşmaktan, bıkıp usanmadan konuşmaktan ama,

koşmaktan, düşmekten, gene koşmaktan,

şıpıdık terliklerden ve kabuk bağlayan yaralardan,

bir insan elinden ve bu elin bir başka elle yapabildiklerinden

kağıttan ve kalemden,

ve daha anlatacakamış ki pimano onu durdurmuş.

dülger balığı dur!

yeni tanımaya başladığı bu dünya pimano’nun kalbine

yabancı olduğu iki duyguyu koymuş:

biri şefkat, biri mutluluk.

pimano adlandıramamış bu duyguları,

içinden bir an animiela geçmiş, bilememiş nedenini,

tesadüf diyesi gelmiş;

başka bir an korku geçmiş,

unutmaya başladığı sonsuzluğunu unutma korkusu.

pimano’nun aşina olacağını bilse biri ağırına gitti bile diyecek,

bu denli açık, bu denli tekin ve çetrefilsiz iki duygunun

gelip kalbine yerleşmesi.

düşünmüş pimano

sen de yıllarca

ben diyeyim bir an.

dülger balığı kendine çok uzun gelen bu sessizliğinin ardından

tekrar açmış ağzını pimano’ya diyeceklerinin sabırsızlığıyla.

önce sıhhatli bir nefes, ardından yeni bir söz:

merhaba

neredesin sen?

2007-09-27T21:39:00.000-07:00

dulger baligi nerdesin?
ozur dilerim, nolur gel artik.

tatli dillim,
guler yuzlum,
ey ceylan gozlum
gonlum hep seni ariyor
neredesin sen
neredesin sen

dülgerciğim, "sev sevebildiğin kadar!"

2007-07-07T05:43:00.000-07:00

uzun zaman oldu dülgerciğim,
seninle konuşmayalı.

insan özlem çekince anlarmış özlem çekenleri (öyle miymiş?). ben daha çekmeden, özlem çekeceğimi düşünerek üzülmeye başladım. özlemeye başlayınca ne olacak bakalım.

herşey pespembe gözükebilir dülgerciğim:
sen mutlu bir balıksındır. masmavi okyanusta süzülmek, yemek ve belki içmek (sen su içer miydin acaba?) ve dahi mıçmaktır tüm gün yaptığın. üstelik sende alışmak da yoktur.hatırlamak olmadığından tanımak da yoktur. tanımak olmadığından unutmak da yoktur. daha doğrusu hep unuttuğundan ne tanımak ne hatırlamak, ne de alışmak vardır. bu durumda da özlemek senin lügatında karşılıksızdır. sen çok mutlusundur kesin. ne derdin olabilir ki senin. dert dediğin şey bilmekten olur. bilmek, tanımak, hatırlamak, istemek...bunlar böyle zincirleme şekilde, hatta zincirlenemeyecek bir şekilde karmakarışık yapışıverirler insanın yakasına. (artık bilim adamı denmiyor dülgerciğim, bilim insanı diyorlar. ben de "...adamın yakasına" demeyeyim, dedim. mora tutkunluğum yok ama.)
işte tüm bu hallerde sen hiçbir zaman ahval ve şerait içinde olamazsın.

öyle gözüküyor dülgerciğim. düşünmeyene, dinlemeyene, anlamayana öyle gözüküyor.

şimdi diyebilirsiniz ki -sana demiyorum şekerim- ne olacak ki dülger balığının derdi? hadi bakalım burcu hanım, buna da uydur bi'şeyler!

uydurmaya ne gerek var sevgili sizler. dülgerciğimin derdi ortadadır. birazcık düşünen hemencik bulacaktır. başlığın kendisi ipucudur zaten ama okumaya başlayınca onu unutanlara ve de bulmacayı sevenlere ipucu verelim.şimdi yazıya tekrar bir göz atınız. belki şu* kısmı tekrar okuyunuz. cevap kendiliğinden araya sıkışacaktır. buna üşenenler okumaya devam etmeye üşenmesinler bari. hiç üşenmeyip bulanlar ise zaten devam edecek, biliyorum.

şu*:
.....üstelik sende alışmak da yoktur.hatırlamak olmadığından tanımak da yoktur. tanımak olmadığından unutmak da yoktur. daha doğrusu hep unuttuğundan ne tanımak ne hatırlamak, ne de alışmak vardır.
ne de sevmek.......

neden öldü dülger balığı sanki?

2007-05-20T12:34:00.000-07:00

"neden öldüğünü sormaya başlarsak çıldırabiliriz" (Sleepless in Seattle)

dülger balığı neden öldü diye sormaya başlarsak çıldırabiliriz.
çıldırabiliriz:
dülger balığı neden doğdu,
biz neden yaşıyoruz,
neden şimdi yaşıyoruz,
neden "zaman" var ve hep "geçiyor",
neden merak doluyuz,
neden tanrı var ya da yok,
neden yağmur yağıyor ve hatta şimdi yağıyor,
neden şimdi seviyoruz
diye sormaya başlarsak çıldırabiliriz.

neden diye sormayı bırakmalı mıyız yoksa?
bunu bir bilene sormak lazım:
"sen elmayı seviyorsun diye elma da seni sevmek zorunda mı?" diyene.

böyle dediği için sevilebilir insan ve bu cevap çıldırmamızı önleyebilir.
dülger balığı iyi ki vardı.

dülger balığı, mülger balığı ve mutluluk

2007-05-17T10:23:00.000-07:00

mutluluk,
filan dediğimiz vakit iş hayatın anlamına gelip dayanıyor.
dülger balığının hayatından bahsederken mülger malığını pek düşüneniniz olacağını sanmıyorum. halbuki mülger malığı dülger balığına hepimizden daha yakın. biz dülgerciğimi unuttuğumuz zaman mülger malığı koşuyor onun imdadına. unutmuyorlar hiçbir zaman birbirlerini.
mülger malığını hayatın anlamına nasıl bağlayacağımı merak edenleriniz mutlaka olmuştur. mülger malığını size şöyle tanıtabilirim-"kısaca" olmasına çalışacağım-:

mülgercik, dülgercik doğduğu vakit kalbine konmuş bir dost dülger balığına. hiç unutulmayacak, sadık bir dost. ne vakit üzülse dülgercik, hatırlatır kendini mülgercik.
"korkma, men murdayım"
der. hayat anlamsızlaşmayagörsün mülgercik hatırlatır dülgerciğe hayatın anlamının tam da yaşamak düşüncesinin kendi içinde olduğunu.
mülger malığı:
bazen etten kemikten bir balıktır,
bazen de kalbinde durup da onu etten kemikten görene dek sarıldığı bir sevinçtir
dülger balığı için.

bu dramatik anlatım mülgercik için bir hüzün dalgası yaratmaz umarım içinizde. çünkü o hüzünlendirmenin aksine "mutlulukla" behsetirecek güçtedir kendinden.

sizi bilmem ama ben burcu oldum olalı murcuyla tanışığım.
mülger malığını ise murcudan ötürü tanırım.

nokta koymakta zorlanıyorum.
nokta
.

dülger balığı, mavi kuş; yanlış zaman, yanlış diyar

2007-05-06T14:48:00.000-07:00

günlerden bir gün denizin derinliklerinde kıvrılan dülger balığı bir türlü hatırlayamadığı fakat biryerlerden çıkaracak olduğu bir kuşla karşılaşıverir. kuşun rengi mavidir dülgerciğin denizi gibi. fakat sadece budur tek ortak yönleri; biryerinden maviye bulaşmış olmak yahut biryerlerde maviyle buluşmuş olmak, da denilebilir istersek.

mavidir kuş mavi olmasına
ve dülgercik çıkaracaktır bir yerlerden mavi kuşu ama
bir türlü minik zihni berraklaşamaz,
dülger balığı mavi kuşu hatırlayamaz

masal bu fakat, dülgercik, merhaba, der mavi kuşa aynen gerçek hayatta da olduğu gibi
ve mavi kuş da, merhaba, der, dülger balığı merhaba!
"nasılsın, beni sorarsan iyiyim" bölümünü atlarlar, dülger balığı unuttuğundan; mavi kuş ise umursamadığından. dülgercik yarım yüzgecinden bahseder, ne zamandan beri yarım olduğundan. mavi kuş ise pek anlatmaz kendini, sade sorar dülger balığına. mesela der ki:
"özenle soyduğum şu elma, söyle kimidir?"
fakat diyemez hemen:
"özenle ne yapıyorsam bilirsin, artık senindir."

............."suya giden bir adam mesela omzunu eğri tutsa,
güneş, su ve adamın omzundaki eğrilik senindir"................

dülger balığı bu soruyu unutmak istemez, cevabını düşünmek ister biraz fakat vakti o kadar kısadır ki unutmamak ve doğru cevabı bulmak için. bu minicik zaman diliminden mavi kuş da haberlidir. bilir, dülger balığı unutacak, kendisi ise bu soruyu sorsa da bir türlü cevaplayamayacak.

bu aşağı tükürsen deniz, yukarı tükürsen gök durumu denizle gök arasında hangi seçimi yapardım sorusuna yöneltebilir masalımızı dinleyen çocukları. aralarından biri belki soracaktır, ne denize ne göğe tükürmesek de hem denize hem göğe baksak olur mu, diye.

zaman ne için vardır?
mekan neden değişir durur?
"şimdi" gördüğümüz bu nehir neden "şimdi" de gördümüz nehir değildir?
heraklit neden başını suya eğip "herşey değişip akmada, bu hal beni hayran bırakmada" demiştir?

mavi kuş sorusunu ne kadar zaman sormuş, dülger balığı ise bu soruyu ne kadar zaman unutmuştur bilmiyorum. mavi kuşun cevabı verip vermediğini, dülger balığınınsa bu cevabı sevip sevmediğini de bilmiyorum.

üzülmüyor da değilim yanlış zamanda yanlış diyarlarda olmalara ama biliyorum doğru zamanda doğru diyarda olacak dülger balığı ve mavi kuş. o zaman:

su başında durmuş olacağız üçümüz
su serin
çınar ulu olacak
ben şiir yazacağım
güneş ise sıcak
diyeceğiz "çok şükür yaşıyoruz"
suyun şavkı vuruyor bize
dülger balığına, mavi kuşa, bana
ve bir de ömrümüze

.....
mayıs 007, istanbul

müzik dülger balığının gıdasıdır

2007-04-26T14:10:00.000-07:00

deniz ve müzik.
vazgeçilmez ikili.
birlikte servis edilebilirler ama ben tek tek tercih ederim.
dülger balığının tercih yapma hakkı yoktu malesef ama halinden de hiç şikayetçi gözükmedi bana.
yarım yüzgecini sallamasının, süzüle süzüle yüzmesinin, herşeyi unutup durmasının, gözleri açık uyumasının, mavi kuşla buluşmalarının hep bir müziği vardı.
hayatının müziği vardı. denizden koparıldığında biten hayatının.

olsun, ben gene de ayrı ayrı servis edilmesinde ısrarlıyım hala.
sudan çıkmış balık gibiyim, müziğim yanımda.

dülger dülger olalı...

2007-04-25T13:53:00.000-07:00

Dülger balığı dülger balığı olalı böyle bir kalp görmemişti. -Kalp derken yürek de gelir aklımıza, gönül de, kalbin kendisi de, cismen.-
Bilmem kaç odacıklı kalbine kirli kan ulaşmadan süzerdi ne vakit önce solungaçları. Cümlemiz odacıkları geçip solungaçlara götürür bizi fekat daha önce odacıklardaki hürmet, muhabbet ve sadakati anlatmadan edemeyeceğim.

Birinci odacık; hürmet odacığı. Noktalı virgülün hakkını veremeden devam edeyim. Hürmet odacığı, hürmetsizce dilenen "bahçesinde hanımelleri açan ev" düşüncesinin zaman zaman hoyratça volta attığı bir odacıktı. Fekat dülgercik maşuk'unun ne kadar içerleyeceğini tahmin edebilecek olgunluktaydı. Hırçınlığı bir tarafa bırakır, hanımellerini unuturdu. Sevgisi öyle yüceydi ki bahçesinde hanımelleri açmasa, hatta bahçesi bile olmasa olurdu.

İkinci odacık; muhabbet odacığı. Muhabbet odacığı, maşuk'un dilinden dökülen ahenkli lakırdılara şahitlik; insan oluvermenin doğallığıyla, ağızdan kaçırılan düşüncesiz bir kelamın mesele edilmediği harikulade bir hoşgörü bulutuna ise ev sahipliği ederdi. Sözler sözler üstüne yeni bir bulut inşa edilir, bulut kimi zaman şirin bir ayıcığa, kimi zaman mavi bir kuşa, kimi zamansa tombul bir balığa benzetilirdi.

Üçüncü odacık; sadakat odacığı. Sadakat odacığı, döküldüğünde sipsivri olan kurşundan ve tabi kem gözden uzak, her an bulabileceğini bildiği huzur dolu bir göğsün huzur dolu varoluşuyla doluydu. Bu huzur, bu varoluş ve bu huzurlu varoluş-tu onu mahveden- hayatın anlamıydı sanki.

Dülger balığı dülger balığı olalı böyle bir kalp de görmedi. Bütün üzüntüsü de buydu zaten. Ama bu apayrı bir bahis, sonra konuşmak üzere geçelim.

Bu kalbe dolacak kirli kanı süzen kutsal solungaçlar şimdi konumuz. Hayır kutsal değil, tersine o kadar insani. "Ama bu bir balık" deme meraklılarına sözüm: en baştan okuyunuz dülger balığının yaşamını.

Bu solungaçlar, birer kalkandılar, dalgakırandılar. Hayatı tatlı, anlamlı ve "üç günlük" yapardılar. Nasıl işlediklerini bilsem şimdiki düğümü de çözebilirdim. Evet:

Dülger balığı dülger balığı olalı böyle bir kalbe sahip olmamıştı. Nedensiz bir biçimde solungaçlar yorulmuş, kalbi kirlenmeye başlamıştı. İki saniyelik hafızası yıllarla ölçülür olmuş, ona acıklı doğumunu hatırlatmaya başlamıştı. Almak istediği nefes kendini teslim etmek için inat eder olmuştu,
Ki ben yetiştim imdadına.
Gölgelerin gücü adına
Güç bende artık!
Vakit odacıkları temizleme vaktidir.

Yardımıma gelecek yağmuru bekliyorum, dilimde kendisi:

bugün yağmur bir kadın saçıdır
yeryüzüne dökülen
upuzun, ince ince
karanlık korkulu
sen ki aşkta aldatıldın
yüreğin taş parçası
dinle yağmuru dinle
teselli bul türküsünden

herşey olur
herşey büyür
herşey geçer
hayat kalır

herşey olur
herşey büyür
herşey geçer
hayat kalır

dülger balığı şekerim sanki horoz şekerim

2007-03-23T17:31:00.000-07:00

yaşadıklarımız arasında yaşamak istediklerimiz olmadığı zaman ya oturur hayaller kurarız, ya oturur istediklerimize sahip olanları seyrederiz veyahut oturmayız dülger balığıyla buluşuruz. pardon, hayaller kurarım, seyrederim , buluşurum.

"hadi canım basbayağı uyduruyorsun!" diyenlere üzülürüm ve onları umursar, açıklama yapmaya çalışırım -herkese herşeyi açıklamaya çalıştığım gibi-:
buluşmalarım kurmakla seyretmek arasında bir yerde durmaktadır, görmek istemeyenlere ve dahi göremeyenlere daha fazla açıklama yapamayacağım.

birgün birgün bir burcu,
eve de gelmiş kimse yok,
açmış bakmış dolabı,
şeker de sanmış ilacı
yemiş yemiş bitirmiş
akşama başlamış sancı
kıvran kıvran kıvranmış
yaptığından hiç mi hiiiiiç
utanmamıııııış

belli

2007-03-22T16:32:00.000-07:00

ah gözlerine göz değmiş belli
dudaklarında günah tadı var
suçluluk kokusu sinmiş tenine
ben yine aynı hep affedici

bu saltanat bu haller geçici
bu taze ten bu demler geçici
insafa gel bir bak şu garibe
gafletinden uyan eller gidici

ben beni bilirim gel gör anlatamam
gir bak içerde hem bahar hem güz
dünya malında komşu bağında
billa gözüm yok dururum dümdüz

ah yollarına kul kurban olurum
yüz çevirme benden mahvolurum
allah aşkına sev yoksa ben ölürüm
kalbim nöbette bak gece gündüz

....

dülger balığının başkalığı

2007-01-27T12:27:00.000-08:00

başkası:
korkutucu mu?
heyecan verici mi?
merak uyandırıcı mı?
umursanmayan mı?
bilinmeyen mi?

dülger balığımla tanışmamış olanlar için söylenebilir "başkası" diye. ilk defa karşılaşanlara ise korkutucu, heyecan verici veya merak uyandırıcı gelebilir. kimisi umursamayabilir. hiç karşılaşmamış olan ise onun varlığından bihaberdir. uzun zaman önce bir balıkçı tarafından öldürülmüş olsa bile uzakta bir köy var misali dülger balığım da hep var.

benim için başkası:

aranandır.

keşke hepimiz rakı şişesinde olsak, dülger balığını arasak.

dülger balığına bakma durağı

2006-12-23T14:44:00.000-08:00

balık dostum,
dülgerciğim,
bir hasretlik hali çöreklendi sanki üzerimize değil mi? "sensiz geçen günler ölüm gibi geldi" desem, türk filminde sanarız kendimizi.
"sensiz hayatın hiç tadı tuzu yoktu" desem, yalan olur çünkü insan unutur ve yaşamaya devam eder.-hele senin beni dakkasında unuttuğunu düşünecek olursam arama-aranma çetelesi tutan leyla gibi içim içimi yer-
"yalnızlık paylaşılmaz dülgerciğim, paylaşılsa yalnızlık olmaz" desem tereciye tere satmış olurum ki bunun için hırsızlık da etmiş olurum.
basitçe söyleyeyim işte:
seni özlemişim.

aslında tahmin edersin ki gün içinde belki elli kez sana sesleniyorum ben, bazen cevap vermiyorsun ama cevap verdiklerini de unutuyorsun zaten. o yüzden bunları anlatmam yersiz. gene aklımda aynı şey:
bugüne kadar sarfetmiş olduğumuz gereksiz sözcüklerimizi çıkarıp atsak hayatımızdan, nerdeyse hep susmuş olduğumuzu görürüz.

sevgili dülgerciğim, neden konuşuyoruz?hatta yazıyoruz?

emin ol, seni uzaktan sevmek aşkların en güzeli değil.

durmadım, kendimi hatırlattım.

2006-11-30T14:37:00.000-08:00

2006-11-30T13:54:00.000-08:00

2006-11-30T13:53:00.000-08:00

2006-11-03T14:24:00.000-08:00

2006-11-03T14:23:00.000-08:00

2006-10-22T02:30:00.000-07:00

2006-10-19T13:36:00.000-07:00

2006-10-19T13:35:00.000-07:00

2006-09-16T06:17:00.000-07:00

2006-08-27T04:21:00.000-07:00

2006-08-19T14:16:00.000-07:00

2006-08-17T12:15:00.000-07:00

2006-08-13T05:30:00.000-07:00

dülger balığının gözü neden kördür?

2006-08-04T14:31:00.000-07:00

bir damla uyku.
gözümden akmak isteyen bir damla,
uyku.
bu nasıl bir teslimiyet anı, nasıl bir herşeye boşverebilme anı?

uykunun gözü kördür,
dülger balığının da.

dülgeciğin yüzgeci yarım, ömrü tamdı.

2006-07-30T12:45:00.000-07:00

hakkıyla başarılmış bir iş gördüğümde kıskanırım. yarım bıraktığım işlerimi getirir aklıma. bu, tatlı bir acı oluşturan, yumuşak vuruşlu bir kamçı benim için. öyle birşey olmadığını söylemenize gerek yok. bu benim kamçım. can yakmayan, sadece sızlatan.

bir de dülgerciğimin yarım yüzgeci geliyor aklıma. ve yarım kalmış ömrü.
bir ömrün yarım kalmış olması mümkün değil aslında. ömrü dediğimz şey (küsecek kadar çok mu?) zaten sonu olan tamamlanmış birşey. fakat nasıl tamamlanmış olduğu çok önemli benim için.

mesela ütüsü olmayan bir elbise temiz bitirilmemiş bir elbisedir. o bir elbisedir ama yapılan iş yarım kalmıştır, cilalanmamıştır, eğer bilerek buruşuk olması istenmemişse.

dülgerciğim, hergün yeniden başlayan ömrünü hergün tertemiz bitirirdi:
sabah uyanırdı, uyanmak ilk defa başına gelmiş birşey gibi.
okyanusuna alıcı gözle bakardı, ilk defa görmüş gibi.
verdiği selam hep içten olurdu, sanki aynı kişiye daha önce hiç selam vermemiş gibi.

uzatmayayım fazla. herşey sanki ilk defa olmuş gibi.

ilk defa.

dülgerciğim ömrünü çok güzel bitirmişti. yakalandığı olta değil , kendisi bitirmişti.

tertemiz bitirilmiş bir ömür istiyorum.
kendim bitirdiğim.

dülger balığı, sorularımın cevaplarını bulmama yardım eder misin?

2006-06-28T15:35:00.000-07:00

soru:"?"
cevap: "." "," ";" "!".....

"sorular soruldukça artma eğiliminde olsalar da mesela bir soru sorduğumuzda cevaplar çok çeşitli olabilir. bu nedenle soruların artması eğilimi cevapların daha da bir artması eğilimini beraberinde getirir. bu doğaldır."
Feylesof Dülger Balığı

bir kitapta rasltladığım bu karmaşık gibi görünen fakat aslında çok basit olan bu cümle dizisini buraya kaydederek sorularınıza cevap aramakta yardımcı olmak isterim.

Bu önemli düşünürün anlatmak istediğine hep birlikte bir göz atalım isterseniz şimdi.

ayşe neden çoraplarını giymedin?
anne neden hep çorap giymek zorundayım?
yavrum neden soruma soruyla cevap veriyorsun?
.....

bu örnek ünsüz düşünürün ilk cümlesininin ilk kısmını anlamanızda gayet faydalı olacakatır. gelelim cumlenin ikinci kısmına:

ayşe neden çoraplarını giymedin?
çünkü hava çok sıcak.
çünkü o çorapları hiç beğenmiyorum.
çünkü ikisi eşit hizada durmuyorlar.
.....

gelelim en karmaşık olan kısma:

ayşe neden çoraplarını giymedin?
çünkü hava çok sıcak.
çünkü o çorapları hiç beğenmiyorum.
çünkü ikisi eşit hizada durmuyorlar.

anne neden hep çorap giymek zorundayım?
kızım yerler buz gibi üşüteceksin.
kızım zehra teyzenlere gidiyoruz, ayıp ama.
ama o çoraplar sana çok yakışıyor.

yavrum neden soruma soruyla cevap veriyorsun?
sen de aynı şeyi yapıyorsun.
çünkü çok zevkli oluyor.
soruyla mı cevap verdim?

örneklerden de anlaşılacağı gibi insanoğlu sürprizlerle dolu bir varlıktır. her soruya cevap bulmaya çalışırken ummadığı soru ve cevaplarla karşılaşır. bu gibi durumlarda feylesof Balığı'nın sözlerini hatırlamakta fayda vardır.

ve son cümledeki gizli anlam ise şudur:
bu iş zor,
çok zor yonca,
çünkü insanlar yıllar boyunca
hiç soru sormadan durur.

yaz olan anlar . , : ? ! ' 1 2 3 tıp

gizli dülger balığı

2006-06-14T15:23:00.000-07:00

"bir sonbahar kadar yalnız
bir kış kadar savunmasız
ya da ilkbaharsan
yolun basındaysan

asla vazgeçeme"

dülgercigim bir "yaz" gibiyidi ama onu bulup da bisey dememiş "kimse".

olsun,

asla klişe olamayacak hikaye seninkidir sevgili dülger balığı

2006-06-14T14:59:00.000-07:00

sevgili dülger balığı,

sana daha önce hiç tanımadığın birisi çiçek verdi mi?
yahut, yakasında kırmızı karanfille ya da elinde mesela bembeyaz bir kar topu ile bekleyen oldu mu seni beşiktaş iskelesinde?
sonra sen telefon açıp nerdesin dedigin vakit, dedi mi sana saat üç yönündeyim diye?

sevgili dülger balığı sen hiç tüm klişeleri bünyesinde barındıran, ne bileyim mesela ruuyada gözüken bir aksakalli dedeye, yok ona değil de sislerin arasından çıkagelen bir beyaz atlı prense aşık olmayı hayal ettin mi?

peki mesela dülger balığı,
suya giden bir adam omzunu eğri tutsa
sence ne olur?

güneş
su
ve adamın omzundaki eğrilik

insana geçmişi hatırlatabilir.
hep geçmiş'i.

dülger balığının gele(meye)ceği

2006-06-11T01:36:00.000-07:00

"gelecek günler geçmiş günlerden güzeldir eninde sonunda"

bu "yaşamak" dolu cümle bir insanın midesini çoktan boylamış olan dülger balığım için bir anlam ifade etmeyebilir. daha doğrusu onun bu durumu için bir anlam ifade etmeyebilir. fakat doğrudur cümle. inanıyorsan doğrudur. zaten inandığı şeyler o kadar "doğrudur" ki insanın, diğer doğrular, söz gelimi bir balığın doğruları, sadece bir "yanılgıdan" ibarettir insan için. ve insan hep dua eder bilmeden küstahça, söz gelimi gene o balığın, "doğru yolu" bulması için.

işte bu nedenledir ki dülger balığının geleceği yahut gelemeyeceği "insanın yarattığı" dünya ve de evreni içinde bilemeyeceği durumlardır. filozof olacak değiliz bu yaştan sonra, yaştan değil de işten sonra diyelim. fakat bir miktar okuma, insanın tanımlamaları dışında bir dünyanın nasıl olabileceği ve tabiki olamayacağı konusunda kafamı karıştırdı.

keşke dülger balığı yanımda olsaydı. o zaman hayat, solungaçlarımızın arasındaki oksijen kadar basit bir mesele olur, ben de yapayalnız bırakılmadığım için bunları düşünmek zorunda kalmazdım. onu çok özledim, fakat,

gelecek günler geçmiş günlerden güzeldir eninde sonunda,
değil mi?
.

dülger baliğiyla bir makarna pişirimlik sürede n'aptık?

2006-06-08T15:58:00.000-07:00

bir makarna yapımlık ömürden bahsedelim biraz.

mesela, şöyle bir laf vardır, sabah ezani okunduktan sonra oruca başlamak için bir pilav pişirimlik süren vardır. yani o süre içinde bişeyler daha yedin yedin. yoksa unut.

bir makarna yapımlık veyahut(dün dülgerciğimin ölmüş bir dostunun “doğum” günüydü. o, dülgerciğim ve ben su başında durduk,3haziran) pişirmlik süre ise

…….

işte bu kadardı.
makarna pişmiş, yedik.

v ve dülgerciğim, kısmet...

2006-05-07T13:34:00.000-07:00

aa bir balık, dülger cinsinden sanki,
bir de erkek, kafası çıkmış sade, şöyle düzgün burunlu, çıkık çenelice, senin gibi,
tam karşısında da bir kalp, v harfine de benziyor gerçi, vedat kim kız?!
mmm du' bakiim, şu ne?
bak, bir kalabalık var, herkes bir yana o bir yana, yani o kalpli kafa
yalnız sen de kalabalığın içindesin, balık da yanında, dülger mi demiştik?
balık iyidir şekerim, kısmet demektir, artık iş mi olur, aşk mı olur, tatil mi, orasını bilemem
mektup yok mu peki? yok şekerim mektup falan, kuş muş da yok,
yalnız iki kısa yolun var, deniz kıyısı bir yere gidip gelicen, balık da yanında, ne kısmetliymişsin ayol!
için öyle aman aman kapanmış diil fakat hafif bir sıkıntı var
ama gerisi çok temiz çıkmış bak
hadi hadi sıkma canını dertlerin geçip gidiveriyor valla
tabakta ne var peki? ben tabağa bakamıyorum şekerim, hane derler, gelecek derler amaben bilmem, bişey de yok zaten seninkinde bak aktı hepsi,
dilek tut bakalım,
ayyyy çok istediğim bişey tutmayayım, çıkmaz mıkmaz,
...
tuttum tamam
biraz yavaş indi ama olacak dileğin
hadi hayırlı olsun
fala inanma falsız kalma demişler

saol abla

...

dülger balığı ve hiç tanımadığı akrabaları.

2006-05-06T11:37:00.000-07:00

evlenmek...
dülger balığının lügatında olmayan bir sözcük daha.
evlenmek.

iki kişi der ki, gel birlikte yaşayalım bundan gayrı. birincinin annesi, babası, abisi, teyzesi, oğlunun karıya kaçmasına çok üzülen eniştesi, dayısı ve şu an orda bulunmayan yengesiyle yeğeni, arkadaşları, yapılan pasta, börek, humus, acılı ezme, dolma ve yaş pasta, tamam, derler, buyurun yaşayın.

ikincinin annesi, babası, dedesi, yengesi, dayısı, şenşakrak kameraman amcası, kardeşi, kuzeni, içinde şaldan dona kadar herbişey olan gelin sandığı, gazi madalyası misali kurdaaleli çeyrekleri ve gümüş gondolda gelen çeşitli biçimlerdeki çikolataları, tamam derler, hadi yaşayın.

fotoğraflar söyler yaşadıklarını, belki her iki saniyede bir unuturlar diye.

dülger balığı evlenmiş miydi yahut su aleminde buna ne denirse onu yapmış mıydı bilemiyoruz. ama benim tanıdığım dülger hergün evlenmiştir diye düşünüyorum. hiç tanımadığı akrabaları, hiç yemediği çikolataları ve hiç açmadığı sandığı ile (cinsiyet belirtmiyorum görüldüğü üzere).

ve sevişmiştir sandıktaki resmi donlara aldırmadan.

ne güzel...

dülger balığı, anı yaşardı, örnek almalı mıyım?

2006-04-30T13:56:00.000-07:00

bugünün işini yarına bıraktım.

o an çok mutluydum.

şimdi pişmanım; üstelik pişmanlığım bir an değil bir süreç. ölene kadar içimde yer edecek belki başka pişmanlıklarla zincirleme şekilde.

ne istediğimi bilmiyorum. şu an yapmak istediğim birşey yok. neden olması gerektiğini de bilmiyorum.

halbuki tavsiyesine uymuş, anı yaşamıştım. ama bu hiç hoşuma gitmedi. daha doğrusu çok hoşuma gitti ama o hissi şimdi hatırlayamıyorum. o his bitti bu his başladı.

uyumak istemiyorum.
yüzmek istemiyorum.
konuşmak istemiyorum.
sarılmak isteyebilirdim belki fakat onu da unuttum.

güzel hisler hep bitiyor fakat bu his hiç bitmiyor.

yazdıklarımı okudum. değişmedim. hatta hoşnutsuzluğum arttı. nasıl nokta koyacağımı da bilmiyorum.

mektup arkadaşım olmayı talep eden antakyalı erdal'ın yaptığı gibi yapayım en iyisi:

"kim olduğunuzu bilmiyorum. burcunun yurtdışına taşındığına da inanmıyorum. o yüzden bu mektubu bitirerek bu işe de bir nokta koymaya karar verdim. hoşçakalın.
nokta O "

nokta O

neredesin dülger balığı?

2006-04-28T12:28:00.000-07:00

dülger baliği, sanki hayata dönüş

2006-04-16T12:09:00.000-07:00

hep aynı akvaryum, hep. deniz değişir halbuki, billur tuz gibidir, akar akar akar. ve dülger balığını hayran bırakır bu harikulade akış. halbuki akvaryum öyle mi ya?hep aynıdır. hep. arada bir değiştirilen su sanki saçını kestrmişsin de bambaşka bir insan olmuşsun izlenimini verir ilk anda balığa, halbuki o da sadece "saçını kestirmektir" işte. yine aynı şekle dönecek saçı kısa süreliğine değiştirmek.

akvaryumun duvarları dülger balığı için çok dayanılmaz değildir sanar insan, hani o habire unutur ya, hani hep yeni bir yerde sanır kendini. dülgerciğim anlatmıştı bi keresinde, şükür ki o hiç akvaryumda kalmadı ama balıklar aleminde şöyle bir söylenti varmış:

akvaryuma konulan balık önce anlamazmış akvaryumda olduğunu da şey sanarmış, burası da güzel okyanusunun bir parçası. halbuki zamanla içten içe hissedermiş, içinde olduğu suyun insan musluğundan geldiğini. böyle, buruk bir tadı olduğunu. bu his nasıl ve ne zaman kendini belli edermiş, o belli değil. her balığın bir "zamanı" varmış, idrak zamanı.

idrak zamanı geldiğinde yonca, bu iş çok zor olurmuş artık, bahar gelirmiş fakat farkedilmez olurmuş. bundan sonraki hayatı düşünmek kimisi için dert kimisi için derman olurmuş, umutsuzlar ve umudunu yitirmeyenler için.

akvaryuma ilk konulduğu ana dönmek istermiş balık.

işte öyle bazen, hiç aklına gelmeden akvaryuma konunulveren balıklardan bir kısmı, tüm gücünü toplayarak zıplarmış havaya, tepedeki çimenliğe çıkmak için sanki. işte bu, biz insanoğlunun "intihar", kimilerinin "rahniti", balıklar alemininse "hayata dönüş" dediği işmiş.

dönebilene aşkolsun.

dülger balığı kendini niçin öldürmedi?

2006-04-14T15:13:00.000-07:00

ayın on dördü.
ayın on dördünü boğazda süzülen bir dülger balığı gördü,
dedi ki:
-bu gece ay hiç kapanmacak bir göz gibi,
uykusunu egede bir kumsalda bırakmış bir insan gözü.

kim bilir belki böyle bir akşam,
böyle bir akşam,
Heraklit alnını
yeşil gözlü zeytinliklerde akan suya eğdi
ve dedi:
-herşey değişip akmada,
bu hal beni hayran bırakmada...

ve dülger balığı böyle bir akşam,
bu akşam,
uykusunu terk etmiş gözü gördü ve o göze göründü,
dedi ki:
şeri,
iyi bak yıldızlara,
onları belki bir daha göremezsin,
belki bir daha yıldızların ışığında
kollarını ufuklar gibi açıp geremezsin.

şekerim şeri,
senin kafanın içi yıldızlı karanlıklar kadar
güzel, korkunç, kudretli ve iyidir,
yıldızlar ve senin kafan
kainatın en mükemmel şeyidir.

ve ben,
senin kafan,
kendimi öldürmemek için bulduğum
en güzel bahanedir
.

ama dülgerciğim

2006-04-12T15:27:00.000-07:00

bir bakarsın oyuncağın kırılmış
arkadaşın sana küsmüş, darılmış
kavga etmiş kaşın gözün yarılmış
yaşlı gözlerle bana gelip, sakın üzülme yavrum
böyle büyür insanlar, ağlamak çare değil
zaman değirmenini durdurmak kolay değil

sendeki sen sana soru sorunca
bir masalda kurt kuzuyu kapınca
uçan balon ellerinden kaçınca
yaşlı gözlerle bana gelip, sakın üzülme yavrum
böyle büyür insanlar, ağlamak çare değil
zaman değirmenini durdurmak kolay değil

oyunlarda mızıkçılık olunca
terli terli soğuk suyu içince
hastalanıp yataklara düşünce
yaşlı gözlerle bana gelip, sakın üzülme yavrum
böyle büyür insanlar, ağlamak çare değil
zaman değirmenini durdurmak kolay değil

yaşadığın, gördüklerin dışında
mutluluğu kuytularda bulunca
oysa herkes başka başka olunca
yaşlı gözlerle bana gelip, sakın üzülme burcu'm
böyle büyür çocuklar, ağlamak çare değil
zaman değirmenini durdurmak kolay değil

....

derin bir nefes

...

dülger balığı virgülden öncesini hatırlayamaz

2006-03-29T12:37:00.000-08:00

deminden beri önce iki kelime yazıp sildim sonra da bir kelime. yazıp sildim.

ama bugün ancak şunu söyleyebileceğim:

"yazıp" ile "sildim" arasına kesinlikle virgül konulmaz.
virgül bu cümlede yaşayamaz.

dülger balığı için virgül ölümcül bir noktalama işaretidir, ki zaten "noktalama" eylemlerin en ölümcülüdür.

peki o zaman "virgül" nedir?

dülger balığı ve gözyaşı

2006-03-16T15:12:00.000-08:00

ben ne yaptım kader sana,
mahkum ettin beni bana
her nefeste bin sitem var
şikayetim yaradana

tamam, git artık, hadi azad ediyorum seni. fakat,
dur bi'dakka,
denizin tuzunun nerden geldiğini anlatmıştım di mi ben sana?

dülger balığının şakaklarına kar mı yağdı, ne var?

2006-03-16T14:54:00.000-08:00

güpegündüz...
güpegündüz, gözü apaçık
uyuyakalır mı insan?
dülger balığının göz kapağı yoktur
kendisininkileri mavi kuşa vermiştir sudan çıktığında
ve mavi kuşun göz kapağı üçtür

dülger balığı güpegündüz,
gözü apaçık uyuyakalabilir

mavi kuş istese de gözünü açamaz
gündüz bile
ayakta uyur hep hem de
tek ayak üstünde

insan,
gözü apaçık
da uyur,
ayakta
da uyur
bir çift köz kapağı vardır
uyurken kapatsın diye
fakat insan
doğar doğmaz
açar gözünü
ve sonra bir daha hiç kapatmaz
gözü apaçık ayakta uyur
ve belki de ayakta ölür

ağaçlar mı ayakta ölürdü?

dülger balığı der ki, çeşmeden iç bir yudum

2006-03-06T15:33:00.000-08:00

aman canım yaman canım etme eğleme derken ömrün bir yılını daha devirmiş bir dost. dülger balığı bu devrilmiş anlamsız sayılar yığını içinde kayboladururken bendeniz, ben deniz, düşünüyorum acaba mavi kuş önümüzden geçip gitti mi, yoksa ilerdeki çeşmede bizi mi beklemekte.

dülger balığının acılı doğum gününden önceden bahsetiydim diye bu iç burkucu meseleden iki laf etmek istemiyorum şimdi.

evet, şu mavi kuşumuzun iki damla su içip üç nefes soluklandığı çeşme hayalime girip duruyor son birkaç gündür. çok susadığımdan mı yoksa masalın devamını çok merak ettiğimden mi oluyor bilmiyorum ama kendi hayalimin falına bakmaya yelteniyorum. 30 lira değerindeki 45 dakikalık bir fal yutturmacasına güvenmiyorum. içten içe nasıldır acaba diye merak dahi (a kısa okunacak) etmiyorum.

devrilen anlamsız yılların yahut devrilen yılların anlamsız sayısı kadar anlamsız laf ettim. dülgerciğim duysa kızar, insanları birşey anlatıyormuşsuncasına kandırma, derdi. yarattığım bu uzun ince kelimeye de güler, gece gündüz giderdi.

dülgerciğim, yokluğunla geçmekte olan yılları demek ister gönlüm fakat lafı dolandırır durur. sen gene gel de rüyama orda buluşalım, konuşalım. ben kahve yaparım sen de falıma bakarsın.

ve falımda bir balık çıkar senin gibi kırmızı,
kısmetimi müjdeler,
ve masmavi bir kuş çıkar mavi kuşumdan mavi olmasın,
mektubumu getirir,
ve belki kapımın ağzındaki eşyalar
yanına taşınacağımı gösterir.

o zaman deriz ki mavi kuş bizi çeşmenin orda bekliyor.
suyundan bir damla içmiş,
havasından üç nefes çekmiş.
yeter beklemiş artık
tez gidelim.

dülger balığı, pokahontas, burcu ve yeni dünya

2006-03-03T15:04:00.000-08:00

masalın sonundan mıdır, ilahi bir işaret midir bilinmez amma pokahontasla karşılaşmam tam gunune isbet etti doğrusu. hatta daha "ışık olmadan beden olmaz"ı düşünmeye çalışırken bir de bu çıktı başıma!

evet, bugün yürüyorduk.
"ve onun hüznü vardı"
caddede sesler, ışıklar bir de ses olmanın ötesinde gürültüler vardı.
yürümemizden bahis yüzmemizden bahistir elbet.

evet, bugün yüzüyorduk.
dülgerciğimle.
gürültünün ve karmakarışık olmuş yolumuzun başında pokahontasa rastladık. bizdeki kulaktan, gözlerden ve dudaklardan onda da vardı. ama o bizim duyduğumuzu duymaz, gördüğümüzü görmez, konuştuğumuzu susardı. tarif etmek isterim ama dedi, bilmem anlar mısınız.

anlamayız, mümkünü yok.

ama ille anlaşmak isterim dersen, anlamaya çalışırız dedik.
yeter ki sen bizi anlamamaya çalış.
az konuştu, çok sustu, çok dinledik, çok gördük.

neyse ki yolun başındaydık.

geri dönmeyi düşünüyoruz. rüyaya yatalım şimdi.

dülger balığı, bana bir masal anlat

2006-03-02T14:59:00.000-08:00

bir varmış, bir yokmuş.
evvel zaman içinde,
kalbur saman içinde,
pireler tellal iken,
ben annemin beşiğinde tıngır mıngır uyur iken
bir balık olmak istediği yerden çok çok uzaklarda yüzmekteymiş. masal bu ya, balığımızın adı dülger, en yakın dostu ise burcu imiş. bu iki iyi arkadaş birlikte bir yolculuğa çıkmak istemişler. burcu yanına soğuk olursa diye kazak,
sıcak olursa diye tişört, ılık olursa diye hafif bir hırka almış. mayosunu da içine giymemiş çünkü terletebileceğini düşünmüş. halbuki tek yapacağı şey sadece soyunup suya atlamakmış ama telaştan bunu farkedememiş. velhasılı kelam yola koyulmuş bu iki dost. derler ki insanlar beraber tatile çıkarlarsa ya canciğer kuzu sarması olurlar ya da düşman kesilirler. peki bir balıkla bir insan tatile çıkarlarsa ne olur?biz bunu düşünekoyarken zaman geçmiş. günler günlerin ardından seni sevmeler cumhuriyetine gelmiş iki dost. burda karşılarına çıkan her kapıyı bir ağızdan, ben tanrı misafiriyim, diyerek çalmışlar. onları karşılayan evler hep ışıklı, hep güler yüzlü insanlarla dolu evlermiş. bu evlerde ışık varmış çünkü insan varmış. bu evlerde insan varmış çünkü ışık varmış. "ışık olamadn beden olmaz" mışmış. evlerden çıkılmış, bam teline basılmış, yollara koyulunmuş, kova kova sular boşa boşa dökülmüş arkalarından. ama henüz büyük topun ısınmadığı seni sevmeler diyarında sular bol bolmuş.muş. billur tuz ise hiç akmazmış. ama gene de gitmek istedikleri yer başka türlü bir şeymiş. ne agaca benzermiş ne de buluta. mesela geçen yaz mavi kuş gittiği yeri anlatmış da onlara, hah işte tam orası gibi, imiş. bu gidilecek yere varmakta acele etmiyorlarmış lakin balık ve insan. yüzülecek denizler, yürünecek çayırlar, yapılacak resimler bittiği vakit ancak canları sıkılabilirmiş bu yolculukta. ve bir de sevilecek insanlar bittiği vakit.
sevgili burcu, masalın gerisini de anlatmak isterim ama balıkçı izin vermedi, yazamadım. fakat sen bu gece iki tık tık bi şık şık edip bir rüyaya yatasın. çok tuzlu balık yiyince rüyada şelale gören insan misali, sen de o kadar çok susa ki masalın gerisi aksın.
yalnız dikkat et, boş şişeye üzülmeyeceksin, doluya da itibar etmeyeceksin. yarısı dolu yarısı boş şişe tam sana göredir, odan içeceksin.
ve hiç boşuna bekleme beyaz tavşan gelmeyecek ve sen daha önce hiç anlatılmamış bu masalı rüyanda bitireceksin.

gözlerinden öperim şeri. tatlı rüyalar....

dülgerciğim ebe

2006-02-26T15:12:00.000-08:00

Dülger balığına,
yahu dedim nasıl özledim oyun oynamayı, hani çocukken oynardık yedi kiremit, yakartop filan.
O dedi ki ben bi’ saklambaç bilirim,
e dedim o zaman, önüm, arkam, sağım, solum sobe!saklanmayan ebe!
Ne denirdi edebiyatta dedim dedi şiirine diyesim geldi,
Bilmem der büyük ihtimal diye demedim,
Dülgerciğimi sobeledim:

yaptığım 4 iş:
yüzmek
sevmek
unutmak
unuttum

defalarca izleyebileceğim 4 film:
mmm, çok zor, unuttum

yaşadığım 4 yer:
kızıl deniz
büyük okyanus
istanbul boğazı
sen

izlediğim 4 tv programı:
geçebilir miyiz?

tatil için gittiğim 4 yer:
gökova
datça
bozanca adası
inlice

en sevdiğim 4 yemek:
babanın yaptığı yumurtalı köfte
benden küçük balıklar
yosun çorbası
karpuz-peynir-ekmek balkonda

hemen şimdi olmak istediğim 4 yer:
su
deniz
derya
okyanus

sobelemeye çalışacağım 4 kişi:
sen
3. şahıs
mavi benekli çocuk
zézé

burcu, dedi,
çok sıkıcı oldu böyle oynamak, neden eskisi gibi oynamıyoruz?
dedim,
tamam şekerim,
sen gene dön arkanı,
ama ben ezan okunmadan evde olsam iyi olur!

dülger balığı, söyle bana, var mıdır dünyada bi' "şöyle oh ne rahat"?

2006-02-16T15:20:00.000-08:00

bıraksam kendimiiiii şöyle oh ne rahat
bu da gecer gülüm yaşamana bak
alınacak dersler var sorulacak sorular
bu da geçer gülüm bizden bu kadaaar
nananaaanananaaaananana

var mi boyle bir bıraksam kendimi şöyle oh ne rahat?

mesela bir kedi kendi kuyruğunu yakalamaya çalışmayı bırakır mı?
ya da bir balık,
özellikle de dülger balığı, oltaya avlanmadan evvel yem olacağını hatırlayabilir mi?
ya da,
suya giden bir adam mesela
omzunu eğri tutsa
güneş, su ve adamın omzundaki eğrilik “senindir”
olmaktan çıkar mı birgün?

insan kendini şöyle oh ne rahat makamında nereye bırakabilir?
aşka?
denize?

denize.
evet, bi’ tek denize bırakabilir.
çünkü deniz dülger balığına misafirliğe gitmektir,
umduğunu yiyemeyeceğini bilmekten ötürü ummamak ve bulduğunu yemektir,

deniz,
bütün vücudumuzu tuzuyla sarmalayan şöyle oh ne rahat bir yerdir.
üstelik denizde gözünü açabilir insan, yemyeşille masmavinin ortasında uzanabilir, bir buluta sarılıp bir kuşun kanadından tutamasa bile.........

hele bir de güneş varsa...

"her an" balık; "bir an" insan

2006-02-03T13:42:00.000-08:00

bir an,
sadece bir ancık baskası olsam...mesela bize temizlige gelen ve kıyma olmadığı için harika bir pirinçli içli karnı yarık yapan keriman teyze olsam.

keriman teyze o kadar mutlu ki... o kadar mutlu ki beni bile çok seviyor.
kocasını, yavrularını seviyor. işini bile seviyor sanki. hep dip köşe yapmak istiyor. hep camları, yatakların altlarını bile silmek istiyor. hep istiyor ki bana bir koca bulsun.

keriman teyze o kadar mutlu ki pekçok şeyi sevgiyle istiyor. karadeniz radyosu dinliyor, 350 yeni safkan turk lira dogal gazı bile gulerek ödüyor.

dülger balığı gibi unutkan olmayarak bu denli mutlu olmak...

cevizlibağdaki doğal gazlı evde keriman teyze olsam...
rakıyı hiç sevmem zaten..

ayakta uyumak:suda uyumak, bkz. dülger sözlüğü sahife 62.

2006-01-22T12:40:00.000-08:00

uyku gelmistir
ama uyumamak gerektir
kahveler içilir, çaylar
ama uyku her nedense içmemiştir bir yudum bile
göz kapakları ağırlaşmaya,
görüntüler açıkken mi kapalıyken mi görülüyor, anlaşılmamaya,
uyku tatlı tatlı omuzları ağırlaştırmaya,
ve yapılması gereken herşey önemini yitirmeye
başlamıştır

tek gerçek vardır,
gözler kapanmalıdır

açık tutmak başarılırsa eğer,
insan hisseder,
dülger olduğunu
gözü açık uyuduğunu

dülger balığıyla yeni yıl sohbeti

2006-01-14T16:31:00.000-08:00

senelerdir tanışmamıza rağmen bir kerecik bile konuşmamıştık yeni yılı. yani, benim umutlarım var dülger güzelim, şunları seveceğim, bunları yiyeceğim filan diye atıp tutmadım nedense kendisine. halbuki baylılırım hayal kurmaya, bol konuşmaya.

dülger balığı zaten gelecek planlarından pek bahsetmezdi. yani bahsetmiş olsa mesela,
burcu şeri
ben seneye okuyanusa açılıcam, yeni balıklar ve belki senin gibi yeni insanlar tanicam, demiş olsa çok dramatik bir yazı yazabilir, gelinlik giyemeden gitti diyerek burnunuzu sızlatabilirdim. sonra yazdıklarımı okuyan biri bu trajediyi bir filme dönüştürmek isteyebilir, dülgerciğimi oynayacak kişiyi seçmek üzere kast ajanslarına başvurabilirdi.

çizgi film yapmak istemezdi kimse çünkü bu, nemonun gölgesinde kalacak bir türk balığı hikayesi olabilirdi. halbuki bir balığın öyküsünü anlatan bir film çok daha ilginç olabilir ve sait faik'e atfedilerek bir nevi bana sürpiz yapılmış olabilirdi.

dülgerciğimi oynamak üzere seçmelere katılıp seçilemesem bile film fikrini ortaya atan yönetmene aşık olabilir, onunla evlenip milyonlarca dülger balığı doğurabilirdim.

hayat o zaman ne kadar güzel olurdu.

bu hayal kurma-bol konuşma seansımdan sonra asıl konuya, yeni yıl mevzuuna, nasıl döneceğimi bilemiyordum. bunu söyleyerek dönme tembelliğini gene yaptım, önceden yapmış olduğum bu numarayı yutmayanlar mümkünse hoşgörsünler beni. çünkü yeni bir yıl başladı ve biz, hepimiz daha hoşgörülü olmaya çalışmalıyız.

dülger balığı karşımda olsa ona,
dülgerciğim bu yıl hiçbirşey bambaşka olmicak, biliyorum, derdim.
mesela ben okyanusa açılamicak, yeni balıklar ve insanlar tanıyamicam, biliyorum.
ama mesela bir pazar kahvaltısında gene domatesin üstünde zeytinyağı gezdiricem, başka evlerden gelen çay kaşığı şıngırtısını duyabilicem.
işte öyle yaşayıp gidicem.
derdim.

dülgerciğimle ihmal etmediğimiz tek şey birbirimize kart atmak olurdu yılbaşlarında. ben ona derdim ki,
canım dülger
iyi seneler

o da bana:

depreştirme benim dertlerim tamam
muhabbet şirindir vermiyor aman
gurbet elde yardan ayrı çok zaman
geçti gider ömür nere çevrilir

?

dülger balığı ve kesişim kümemiz

2005-12-21T14:14:00.000-08:00

eve çıkacagım seneydi sanırım. beş yıl once yahut altı. dülger balığına benimle eve çıkmasını teklif ettim. dedim ki:

dülgerciğim gel birlikte eve çıkalım, deprem olursa birlikte ölürüz. hem ben sana kocaman bi' akvaryum alırım,istediğin kadar gezersin; ısıtıcı alırım hiç üşümezsin, daha ne istersen...

dülger balığı her zamanki bilgeliğiyle sakin sakin durdu biraz, ve:

şekerim burcu, seni kırmak istemem ama kocaman bir akvaryum ve ısıtıcı sence yeterli mi benim mutlu yaşamam için?

tam sözünü kesecek oldum,

lütfen ısrar etme. ben sana, gel okyanusta sana güzel bir ev yapalım, içine de kalorifer takalım desem ne dersin?

ama dülgerciğim benim yaşayabilmem için hava gerekli, halbuki sen benimle eve çıkarsan gene suda yaşayabileceksin.

dülger balığı hiç ummadığım bir şey yaptı, birden şarkı soylemeye başladı:

...I must love what I destroy and destroy the thing I love...

.......

bu gerçek bir hikaye: dülger balığı oltanın atıldığı yere gitti, yüreğinin götürdüğü yere değil!!

2005-12-12T15:59:00.000-08:00

There’s a moon over bourbon street tonight
I see faces as they pass beneath the pale lamplight
I’ve no choice but to follow that call
The bright lights, the people, and the moon and all
I pray everyday to be strong
For I know what I do must be wrong
Oh you’ll never see my shade or hear the sound of my feet
While there’s a moon over bourbon street

It was many years ago that I became what I am
I was trapped in this life like an innocent lamb
Now I can only show my face at noon
And you’ll only see me walking by the light of the moon
The brim of my hat hides the eye of a beast
I’ve the face of a sinner but the hands of a priest
Oh you’ll never see my shade or hear the sound of my feet
While there’s a moon over bourbon street

She walks everyday through the streets of new orleans
She’s innocent and young from a family of means
I have stood many times outside her window at night
To struggle with my instinct in the pale moon light
How could I be this way when I pray to God above
I must love what I destroy and destroy the thing I love
Oh you’ll never see my shade or hear the sound of my feet
While there’s a moon over bourbon street

bunun dülger balığıyla ne alakası var derseniz, yoktur diyebilirim ancak. o yüzden lütfen demeyin.

sırf ille de herşeyin birşeyle alakası olmasi gerektiğini düşündüğünüz için yazıyorum, dramatik olsun diye değil:

belki bir gece böyle ay vardı okyanusta, dülgercik içinden gelen sesi dinlemek istemişti ve hergun dua etmisti güçlü olmak için, ortaçağ müzikleri çalınmış mıydı kulağına bilmem, içinde bişeyler çatışmıştı, gidip gelmişti, gidip gelmişti.....

mahvettigimiz şeyi sevmesek, sevdiğimizi de mahvetmesek olmaz mı?

dülger balığı ve sonsuz güneş

2005-12-05T14:18:00.000-08:00

dülger balığı burnunu heryere sokmaya pek meraklıydı. ama burda mecaz anlamıyla degil gerçek anlamıyla kullanıyorum sözcükleri:

dülger balığı burnunu gerçekten biyere sokmaya bayılırdı. dolaşırken mesela sıradan bir günde,

suya giden bir adam mesela omzunu eğri tutsa,
güneş, su ve adamın omzundaki eğrilik senindir

diye mırıldanırken ya da mesela,
karşısına bir yosun yığını çıkarsa hemen daldırırdı burnunu, artık merakından mı bilinmez. ama ben oyle olduğunu düşünüyorum. hergün yeni baştan tanıdığı dünyaya olan merakından. tabi hikayeyi yazan kişi olarak insiyatif kullanıp direk meraktan diyebilirdim, ama demedim. insan dürüst olmalı öyle değil mi? ve bu bir hikaye de olmayabilir tabi.

evet, dülger balığı ilk defa gördüğü her yere burnunu sokmaya bayılıyordu.

en son bir çizikten içeri sokarken görmüşlerdi burnunu.
bu defa kullanıyorum: ve o çizikti sevgili balığımı kendi dünyasından çıkarıp dünyamıza getiren. acaba bilseydi bu çiziğin onu yutacağını yine de merak eder miydi?

bir film vardı, izlenmelidir bu durumu anlamak için. burda da insiyatifimi kullanabilir, filmi anlatabilirdim. ama kullanmıyor, size bırakıyorum izleyip izlememeyi, burnunuzu sokup sokmamayı:

lekesiz aklın sonsuz güneşi, ki türkçesidir,

eternal sunshine of the spotless mind'ın.

dülger balığının hiç kurumayan saçları

2005-11-08T13:42:00.000-08:00

1. dülger balığı banyodan sonra saçını kurutmak zorunda değildi.

2. ıslak saçla gezmekten habire üşütmek zorunda da değildi.

3. ben güzele güzel demem güzel benim olmayınca.
ve
4. güzelligin on par'etmez bu bendeki aşk olmasa.

dülger balığının kararları

2005-10-06T14:25:00.000-07:00

bir önceki yazıma bir genelleme yaparak başladığım için bu yazıya da aynı şekilde başlamak istemiyorum. o nedenle bu cumleyi yazdım ki sonra bir genelleme yapabileyim.yapıyorum:

karar vermek pekçok insan için zordur. benim için zor yahut. kendimden bahsetmeden dülger balığına geçeyim ki bazılarının "terapi blogu oldu burası da canım" diye düşünmesini engelleyeyim.

dülger balığı bir karar vereceği zaman kimseye danışmazdı. çünkü danışacak kadar tanımıyordu kimseyi. hatta kimseyi tanımıyordu danışmamak için bile. bu nedenle kararlarını hep kendisi vermek zorunda kalırdı. mesela kazak alırken (bana) hangi renk daha güzel diye soracak kimsesi yoktu.bunu düşünmeye başladıktan kısa bir süre sonra tekrar bunu düşünmeye başlardı. işte gene kıskanılacak bir durum. karar verme sürecinde geçirdiği vaktin farkına varmadığı için kendini baskı altında hissetmeden istediği kadar düşünebilirdi. aynı rengi düşünüür düşünüür düşünürdü.

billur tuz da akaar akaar akardı.

iş daha ciddi kararlar vermeye geldiğinde bu "rahat rahat istediği kadar düşünebilme hali" pek de hoş olmazdı ama. çünkü etrafındaki canlıları derinden etkileyebilirdi veremediği kararlar, uzun bekletişler, her seçenekte (aynı seçenekte) ilk defa düşünürmüşçesine duyulan coşku ve heyecanlar...

dülger balığı böyle durumlarda gördüğü tepkiye anlam veremezdi bir türlü. ve haksız olduğunu da ömrü boyunca hiç öğrenemedi.

bu uzun düşünmelerin sonucu çoğunlukla karar vermekle sonuçlanamazdı da.

bu nedenle şanslı mı zavallı mı olduğuna bir türlü karar veremediğim dülger balığı karar verirken hep aynı sonu yaşardı:

içgüdülerine yenilmek....?

ve diğer ölümler

2005-09-21T12:55:00.000-07:00

ölüm, insana kimi zaman en kolay secenek olarak görünür.öldü de kurtuldu, derler ardından yatalak hastanın.yahut intihar bir kurtuluştur bu "zalim" dünyadan.

kimi zamansa en zor şeydir hayattaki. insan yakınlarının ölümünü bırakın kendi ölümünü kaldiramaz yaşarken. bir yakının ölümü ardından dökülen gözyaşlarını hiç dökemeyiz halbuki kendi ölümümüz ardından. ne olacağını bilememenin verdiği korkudan midir, olacağına inanılan şeylerin verdiği korkudan mıdır bilmem ama yaşı kemale ermemiş pek çok insan korkar ölümden. çok genelledim belki. olabilir. siz de başka bir genelleme yapmakta özgürsünüz.

artık ölümden korktuğum iyice anlaşılmıştır herhalde.

benim için hiçbirşey ifade etmeyen bir insanın ölümünün ardından düşünüyorum. sadece bir insan. hatta hayattayken rastlamamak için elimden geleni yaptığım, resmen tanımadığım bir insan. öldü. insanlar konuşuyorlar. öyle miydi böyle miydi....

öldü.

dülger balığı bu yazının neresinde diye merak edenlere verilecek cevabı ne diyeceğimi tahmin edenler şimdi çoktan yapıştırdılar pat diye.

dülger balığının ölümü kim için ne ifade ediyor?

dülger balığının başka başka mavileri

2005-08-28T13:40:00.000-07:00

bazi başlangıçlar ve bitişler olurdu dülger balığıyla konuştuğumuz. o kimi zaman masmavi yuvasi kadar umut dolu olurdu, kimi zamansa ilk doğduğu gün kadar korku ve dolu.

insan,
derdi,
herşeye erişebiliyor, canının istediği herşeye,
suya, havaya, toprağa.
halbuki benim içimde hep bir ukde olarak kalacak
kendi mavimin dışındaki tüm maviler
topraktakiler, senin anlattığın
ve
göktekiler,ki onlar mavi kuş ve mavi göğün ta kendisi.

onun mavisinde buluştuğumuz güzel günlerin dönüşünde karşılaşıyorum onu hatırlatacak bir başkasıyla.

içim mi burkuluyor yoksa umut mu doluyorum bilemiyorum.
bildiğim tek şey hiçbirşey bilmediğim de değil.

biliyorum,
uzuuunca iç geçirirdi dülger balığı,
aaah keşke...
diye
eğer görseydi milastan
uçağa binip
istanbulda inen
karasineği

dülgercik, yarım yüzgeç

2005-08-06T11:14:00.000-07:00

efsaneye gore dülgeryus birgün bi’ kuş sevmiş.kuş mavi miydi bilinmiyor. zaten maviye aşık dülgeryus bu kuşu sevdigine göre kuş da maviydi diye tahmin yürütüyorum ben ama siz renk konusunda hayal kumakta özgürsünüz tabi.

dülgeryusun korka korka sevdiği mavi kuş da dülgeryusu sevmiş. ona şiirler söylemiş gökyüzünde süzülürken.bu güzel ama zor aşk fazla bekleyemeyip meyvesini vermiş. (neden zor olduğunu da kişisel tercihlerinize göre hayal etmeniz için size bırakıyorum).

bir yumurta.

biricik yumurta her ikisi tarafından sevgiyle saklandığı günlerden birinde çatırdayıvermiş vakti dolmadan. bu, zeusun işiydi muhtemelen. neyse.

mavi kuş ve dülgeryus,
yumurtadan çıkan zavallı yavruyu görünce
kapkara ve ince
üzülmüşler,
ve alıp başlarını süzülmüşler,
denizde ve gökte

biçare yavruya çare
gelmiş bir başka efsanenin duyulması ile.

şarap ve tiyatro tanrısı diyonizosun
duyunca zeusun bacağından doğduğunu,
dülgeryus da sokuvermiş
sağ yüzgecinin gövdesine birleştiği kıvark yere
biçare yavruyu.

(endişelenmeyin, şiir yazmaya çalışmıyorum. bu bap nazım’a özendiğim baptır)

dülgeryus ve mavi kuş tam beş yıl boyunca sevgilerini vermişler yavruya nöbetleşe. ve birgün, tam beş yıl sonra bir gün dülgeryus yüzgecinde bir sızıyla uyanmış hergün kadar yeni gününe. sızının doğuma dönüşmesi ise tam iki buçuk ay sürmüş. dramatik olsun diye söylemiyorum , dülgeryus bu acıyı saklamış mavi kuştan, o da üzülmesin diye.

ve birgün sabaha karşı, mavi kuş bulutların üstünde (bence şiir yazar) iken,
dülgeryus doğurmuş yavruyu yüzgecinden.

ve onu denizle göğün birleştiği (veyahut ayrıldığı) çizgiye bırakmış mavi kuş görebilsin diye.

bu yeni canlı yepyeni hayatını yaşamaya o çizgide başladığından olacak ki hem havada hem de suda nefes alabilmiş. ve öldüğü güne dek hem havada hem suda yaşayabilmiş.

ademoğlu bu yavrunun adını çok iyi bilir lakin yanaşmaz kimse onun o tuhaf çizgide yaşadığına inanmaya. herkes ister ki kendi yanında yaşasın.

dülgeryus ise doğumdan sonra yarım yüzgeçli kalmış ve yalpalaya yalpalaya yüzmüş ömrü boyunca.

ve kimse düşünmemiş bugüne dek
dülger balığının ağlara yakalanmasının nedeninin
atalarından kalma bu yarım yüzgeçten olduğunu.

dülger balığı ve ilk görüşte aşk=ölümlerin en acısı

2005-08-03T14:21:00.000-07:00

ilk görüşte aşka inanır mısınız? acaba bu ilk görüşte aşk meselesi filmlerin bize empoze ettiği bir şey mi? empoze etme’nin türkçesi var mı deyip bana kızarsanız, dudağımı büküp kafamı öne eğebilirim sadece. kucağımda duran etimolojik sözlüğümden türkçesini öğrenmek üzere!!!

aslında ben hiç düşünmemiştim ilk görüşte aşka inanıp inanmadığımı. itiraf ediyorum ki başıma gelmesini isterdim. neden derseniz:

dülger balığı tam bir “ilk görüşte aşk sarhoşuydu”.

yaşadığı sıradan bir gün boyunca etrafındaki tüm canlı ve cansız varlıkları ilk defa görürdü.

hayatı, hep ilk defa görürdü.

hergün ama hergün ilk defa görürdüğü denize, balıklara, renklere...yeniden aşık olurdu. içindeki enerji hergün yenilerdi kendini.

dülger balığının dehşet içinde doğduğu o acıklı günden basetmitim zaten. bunu ısıtıp tekrar önünüze koymuyorum. sadece onun maviye ilk defa ilk görüşte aşık olduğu o günün her gün kendini yinelediğini söylüyorum. şimdi buna üzülmeli mi sevinmeli mi?

ben hiç ilk görüşte aşık olmadım.

ve daha önce de söylemiştim,

rakı şişesinde dülger balığı hiç olamadım.
keşke hergün yeni bi hayata uyansam ve biri açsa içinde uyanacağım rakı şişesinin kapağını.

işte bu yüzden dülger balığının ölümü bütün ölümlerin en acısıydı.

dülger balığına yazılı teşekkür

2005-07-27T14:10:00.000-07:00

becermek istemediğim bir cinayetin ardından fazla dayanamıyor,
kendimi seviyorum. nedenlerim var ama:

dün gece dülger balığı rüyama girdi ve bana orhan abimizin yahut babamızın o en güzel şarkılarından birini söyledi. allahın sevgili ve dahi hatalı kulu fatih akının filmindeki canlı kayıt kadar mükemmel değildi tabiki.
işini büyük ciddiyet ve saygıyla yapan delikanlı çalgıcılar yoktu, orhan abi de yoktu, 'sen' de yoktun hatta.
ama şarkı vardı, dülger balığı vardı ve bir de ben vardım:

Hatasız kul olmaz, hatamla sev beni
Dermansız dert olmaz, dermana sal beni
Kaybettim kendimi, ne olur bul beni
Yoruldum halim yok, sen gel de al beni.

Feryada gücüm yok, feryatsız duy beni
Sevenlerin aşkına, ne olur sev beni
Sev beni...

Bu feryat, bu hasret, öldürür aşk beni
Uzaktan olsa da, razıyım sev beni
Razıyım sev beni...

Ümitsiz yaşanmaz, sevmemek elde mi
Can demek, sen demek, gel de gör bende mi
Sözümde sitem var, kalpte mi dilde mi
Tez elden haber ver, o gönlün elde mi

Feryada gücüm yok, feryatsız duy beni
Sevenlerin aşkına, ne olur sev beni
Sev beni...

insan bazen kendinden uzağa düşse de sevebilmeli kendini.
dedi bana.

teşekkür ederim dedim ben de,
unuttum bile dedi.

unuttu.

dülger balığının ebedi ölümü

2005-07-19T14:14:00.000-07:00

ne zamandır anlatıyorum size biliyorum. bunun bitişini de tasarlamamıştım. çünkü dülger balığını anlatmak hayatı anlatmakla aynıydı benim için. insan çektiği acının büyüklüğü kadar olgunlaşır değil mi?

dülger balığını anlatmak benim hayatımın bir parçası olmuştu çoğu zaman.

çektiğim acıyı arttırmak ve daha çok olgunlaşabilmek için hayatımın bütün mavilerini yaşatan bu parçasını artık noktalamam gerekiyor. beceremediğim pek çok şeyin yanına bir tanesini daha eklememeyi umarak bu cinayeti işliyorum şimdi.

tüm mavilerimi öldürüyorum.

teslim olacağım bir adaletim bile yok.

.......................

2005-07-19T13:47:00.000-07:00

dülgerciğim beni affet. bi hata işledim. bilemem telafisi nasıl olur. keske burda olsan. sana bile dokundu ucu işlediğim hatanın. senin varlığına, kendi varlığıma ve dünyanın varlığına olan inancını zedeledim bu hatayla tüm insanların.

dülgerciğim bir anda
"bambaşka bir insan oldum. bambaşka bir şirin...."
"ben yokum artık. yalnız..."

nazım duysa kızardı. vallahi de kızardı, küserdi bana. nasıl insansın sen, derdi. haketmezdi insanlığım sözlerini:

"senin kafanın içi yıldızlı karanlıklar kadar güzel, korkunç, kudretli ve iyidir.yıldızlar ve senin kafan kainatın en mükemmel şeyidir."

dülgerciğim ağlamak çözüm olamaz hiçbir zaman ama rahatlatır insanı. bu defa ağlamak bile yasak bana.

özür dilerim.

bilirim hemen unutursun.

gene de özür dilerim.

ben yokum artık.

dulger balığını anlamak

2005-07-18T12:13:00.000-07:00

hepiniz bilirsiniz, insanlar konuşa konuşa hayvanlar da koklaşa koklaşa anlaşırlar. bu koklaşan hayvanlar da aynı türden hayvanlar oluyor tabiki. yani bir önceki yazıma bakarak, dülger balığı ve mavi kuş koklaşarak mı anlaşıyorlardı, diye bir çıpıda düşünüverenlere cevap vereyim hemen. tabiki hayır.

peki nasıl?

üstelik biri diğerini sürekli unuturken. diğerinin de çok zeki olmadığını söylememe gerek yok tabiki. bunu bir aşağılama olarak almayın lütfen. ben de çok zeki olduğumu iddia etmiyorum ki.

dülger balığı ve mavi kuşun anlaşma biçimi evrendeki tüm türlerin bir şekilde anlaşması yahut anlaşamamasına bir minik örnektir aslında. bir insanla bir dülger balığının, bir kedi ile bir böceğin, hatta cansız varlıkları da ekleyeyim, bir fare ile bir bulutun anlaşması hep aynı biçimde gerçekleşir.

bunu şimdilik bir bilmece olarak bırakıyorum.

sadece bir ipucu:dülger balığı ve mavi kuşun anlaşmaları bir sır üzerine kuruluydu, yaşamakla içiçe bir sır.

dülger balığını anlamak zor. bugüne kadar onu anlayabilenlerin mutlak bahsettiğim sırla da ilgili bir fikirleri var.

şşşşş.......

8 temmuz 2005, mavi kuş ve dulger balığı

2005-07-17T13:21:00.000-07:00

dülger balığı mavi bir kuş tanıdı, her daim sarhoş. bunu herkese anlatmak istedi ama unuttu. bülent abi bu unutuşu duydu ve yalnızlığa dayanamayan şık latifeden yıllar sonra bir şarkı söyledi. dulger balığının ağzından.

Mavi kuş

Mavi kuş her daim sarhoş
Biraz da bize kızmış,
Onun için hiç yüz vermiyor
Oysa güzel şarkıları vardı
Yıldızlara ve denizlere
Ama söylemiyor ki bizlere, susuyor
Suç işlemiş eller gibi
Perondaki boş trenler gibi
Ucu görülmeyen tüneller gibi
Gel hiç üzülme
Salına salına uç
Ben gelemem ama sen git biraz dolaş

Saksağanın şakası sandılar
Muhabbet kuşları ve papağanlar
Belki de arkadaşındırlar
Kargalar gibi karaladılar
Kırlangıçlar ve serçeler
Bize biraz yalan söylediler
Çok saftık
Zararsız küçük yalanlar gibi
Yağmurdan kaçanlar gibi
Bütün vapurları kaçıranlar gibi
Gel hiç üzülme
Salına salına uç
Ben gelemem ama sen git biraz dolaş

Mavi kuş sanki bir düş
Kaşla göz arasında
Geceyle gündüz ortasında
Sokaklar bile sokaklara kesişir
Gölgeler ki güneşe bağlı
Biz ikimiz de öyleyiz ama bilmeyiz
Ağıramamış aydınlıklar gibi
Kireç tutmuş çaydanlıklar gibi
Hiç sevişmemiş insancıklar gibi
Gel hiç üzülme
Salına salına uç
Ben gelemem ama sen git biraz dolaş

Mavi kuş her daim sarhoş
Biraz da bize kızmış...

dülger balığı ve mavi kuş havaya suya inat, dosttular.

dülger balığı ve siz

2005-07-07T14:49:00.000-07:00

bir bilmecem var çocuklar
çayda kahvaltıda yenir
bisküvi denince akla
hemen onun adı gelir

*

komşu komşu huuu
oğlun geldi mi
ne getirdi
kime kime
daha kime
karakedi nerde
agaç nerde
balta nerde
su nerde
inek nerde
dağ nerde

ben küçükken arkadaşlarımla söylerdik hepimizin bildiği bu reklam şarkısını ve tekerlemeyi. (tekerleme değil de....?) mutlaka siz de yapmışsınızdır. güncelliğini koruyan bu harika oyunu yıllardır oynarım ben. hala oynuyorum.

bi’ dulger balığıyla,

bi’ de sizinle.

dülger balığı mı burcu'dan çıktı, burcu mu dülger balığından ?

2005-07-06T14:11:00.000-07:00

bu pazar sabahı, her pazar sabahı gibi-hatta öğlen demeli- önce sıkıcı sanılacak, sonradansa huzur dolunacak kadar sıradan. burnumuzun dibindeki karşı dairenin açık balkon kapısından ve burdan duyamadığım daha pek çok kapıdan içimi mutluluk dolduran şenşakrak bir ses geliyor. bir insan, herhangi bir, şekerini attıktan sonra çayına, çay kaşığını şıngırdata şıngırdata karıştırıyor çayla şekeri, acıyla tatlıyı, bedenle ruhu. maddeyle maneviyatı. ‘sen’le ‘ben’i. çayda çözünen şeker dünya üzerinde bir insan kadar sıradanlaşıyor, görünüşte yok oluyor belki ama hepiniz biliyorsunuz ki ağzınızı tatlandırışıyla duruyor orda. karışırken çıkardığı ses bardakla çay kaşığının, az sonra tadılacak huzurun neşeli çığırtkanları. sahurdan evvel geçen ramazan davulcusu misali.
bu hayat dolu merasim sırasında belki güzel bir şarkı duyuluyor ilkelliğinize inat dvd çalardan. belki yalnız başına çayını yudumlayanların gözleri doluyor ‘gene de mutluluktan’.

benim balığım, balık dostum, dülger dostum şimdi hayatta olmasa bile içime dolan bu yaşamak duygusunda sonsuz hayatının sıradan bir pazar sabahını yaşıyor. belki güneyde 26 derecelik sıcak denizlerde, belki bu tarafların daha serin daha pis sularında kuyruğunu sallıyor, suda süzülüyor havada süzülür gibi.onun içinde ise hiç tarif etmediği bir yaşamak içgüdüsü var şimdi ve ben de bu iç güdüde yaşıyorum sonlu hayatımı. ölümlü hislerim bu tarif edişte ölümsüzleşiyor sanki, ben öldükten sonra kullanılmadığı için kapatılacak olan sayfam kapatılana dek. içimdeki sonsuz yalnızlık duygusundan sıyrılıyorum azıcık ve yudumluyorm çayımı, dülger dostum aklımda.

hayali bir arkadaşı olan küçük bir çocuk değilim artık. çocukken de olmadım zaten.

ve oldum olası kekremsi buldum şekersiz çayın tadını.

dülger balığı ağlamıştı

2005-06-19T11:45:00.000-07:00

evet, evet eminim ki o gün dülger balığı ağlamıştı.

yoksa akdeniz neden egeden daha tuzlu olsun?

dülger balığı gözyaşını yalayabiliyormuydu?

2005-06-19T11:33:00.000-07:00

bir sabah içinde bir sıkıntıyla uyandı dülger balığı. uyanmak istemedi aslında ama uyandı. neden uyanmak istemediğini ve neden içinin sıkıldığını bilemedi o sersemlik anında. zaten sersem olmasa da bilemezdi. insan oyle sersem olur ilk uyanma anında da sonra rüyayı hatırlayınca ne hissedeceğine karar verebilir ya, dülgerciğe olamazdi iste bu. artik nedenini anlatmama gerek kalmayacak kadar tanıyorsunuz siz de onu. neyse.

dülgerciğimin bu şaşalama anı da kısa surdu, unutuverdi gitti gene. ama o iç sıkıntısı hala yerinde duruyordu. hani şeker portakalındaki zézé'nin kalbinde dururdu ya hep o kurbağa, onun gibi. gerçi o kurbağa bir dosttu da bu iç sıkıntısı kötü birşeydi. kahvaltı yaparken lokmalar boğazından geçmiyor, yemek borusu şiştikçe şişiyordu sanki. sen bu kadar detayı nerden biliyorsun diye soracak olursanız cevabım hazır. çok iyi hatırlıyoum kiii, ona, emirgana gidelim, dediğim gün benimle gelmeyişine hiçbir bahane uydurmamıştı ama sonra bu meseleden bahsetmişti. ben de bu yüzden gelmediğini sanmıştım. gene neyse...
doğru dürüst kahvaltı yapamadan başlamıştı güne. iki saattir lafı dolandırdığımın fakındayım da bir türlü istediğim yere gelemiyorum. hani biri size çok komik bir fıkra anlatır da siz onu arkadaşınıza anlatmaya kalktığınızda fıkranın gerisini bi türlü hatırlayamadığınız için lafı dolandırır durursunuz ya, onun gibi iste. çok üzgünüm ama sanırım unuttum gerisini. konu aslında bu sıkıntının dülgerciğimi ağlatıp ağlatmadığıyla ilgiliydi.

dülger balığı ömründe ilk ve belki son defa ağlamış mıydı o sabah?
uyanmak istemeyişinin nedeni rüyasında kendini bir martının midesinde, onunla birlikte uçuyor görmesi miydi?
uyandığında içindeki sıkıntının nedeni rüyanın sonunda bir avcının martıyı kurbağasından vurması mıydı?
dülger balığının "belki de" ağlamasının nedeni de kurbağası ölen martının dülgerciğimle birlikte intihar etmesi miydi?
eğer o gün ağlamışsa minik dülgercik, gözlerinden akan su deniz suyu kadar tuzlu muydu?

işte bunları hatırlayamıyorum.

üzüm üzüme baka baka kararırmış.

...

birgün zézé uyandığında kalbindeki kurbağaya günaydın demek istemisti de cevap alamamıştı. o anda anlamıştı artık büyümesi gerektiğini ve kurbağasının da bu yüzden gittiğini.

belki ben bunu da uyduruyorumdur yahut yanlış hatırlıyorumdur.

en başından beri bu dülger balığı hikayesini de uydurduğumu sananlara söyleyecek sözüm var:

siz benden daha çok kararmışsınız üzüme baka baka.

dulger balığını özlemek

2005-06-15T14:29:00.000-07:00

anlatacak cok sey var aslında dülger balığıyla ilgili. ama kafamı toplayamıyorum bu ara. bunu yazıyorum cunku belki meraktasınız nooldu diye; yahut bu balık bu kadar mı soruları oluştu kafalarda.
belki de hiçkimse hiçbirşeyi merak etmiyordur ki bu en tehlikeli olandır. mesela anlatmak isterim:
dulger balığı nelere meraklıydı?neyi merak ederdi?
eğer ölümü bir balıkçının elinden değil de hergün gökyüzünün tadını çıkaran bir martının gagasından olsa n'olurdu?
bizim bu dülger balığı nereyi e bellemişti kendine?
vs vs vs
keşke toparlamak zorunda olduğum bir kafam olmasaydı ve bu yaşımda bir desprıt hauzwife gibi hissetmeseydim.

dülger balığı geceleri n’apardı?

2005-05-28T15:07:00.000-07:00

kalabalık bir cadde. insan trafiği. akıyor. insanlar. birbirlerine sürtünerek yürüyorlar.süzülmüyor yahut yüzmüyorlar. heryer insan. heryer araba. heryer bina. beton.beton.gündüzleri en azından bir damlacık gördüğümüz gökyüzü geceleri yok. yokun derecesi olmaz ama içimden demek geliyor yine de:geceleri hiç yok. gece daha bir dar sokaklar, evler,odalar. iki gözüm görürken bana dapdar gelen bu gökyüzü sokakta rastladığım tek gözü gören bir kediye naslı geliyordur acaba?( bu son cümleyi okuduğumda bütün bu karamsarlığım içinde yine de kediye “tek gözü kör” yerine farkında olmadan “tek gözü gören” dediğim için memnun oldum.) belden aşağısı tutmayan bir insana ruhunun sıkıştığı beden nasıl dar gelirse...hayır, bana bu kadar dar gelen bir yer yok henüz. şanslıyım.

dülger balığı için de gece bu kadar dar mıydı?

o bir kuştan farksızdı özgürlük konusunda. hep uçmakla özdeşleştirdiğimiz özgürlük aslında yüzmekle de özdeş. bir balık gibi. dülger balığı gibi. dülger balığı ilk doğduğu gün saat sabahın 7siydi. koskoca denize bırakılıveriş hüznünü denizin masmavi olmasıyla bastırabildi biraz. sonra zaman geçti. balık yüzdü. zaman geçti. balık yüzdü. zaman geçti ve masmavi sular büyüklüğünden de büyük bir karanlığa boğuluverdi. karanlık büyüdü, mavilik yokoldu. dülger balığı ilk kez yumurtadaki karanlıktan büyük bir karanlık gördü. önce kocaman bir balığın midesinde olduğunu düşündü. halbuki biz olsak öldüğümüzü düşünürdük. ölmek de neyse?!yüzdü, yüzdü ama sonuna varamadı evreninin. sonra sabah oldu. heryer gene masmavi. dülger balığı çılgına döndüğü bu ilk gece boyunca düşlediği maviliğe kavuşunca dayanamadı, aşık oldu. maviye.onu çaresiz bırakan karanlığı, o koskocaman karanlığı hiç sevemedi dülger balığı.her gece ayrılıp her sabah kavuşmak başlangıçta zor geldi. aşık dülgercik daralıyordu bu tanımak istemediği boşlukta. artık buna bir çözüm bulmak gerekiyordu ve o da buldu.o günden sonra dülger balığı geceleri uyudu. ve rüyasında her gece maviliği gördü.
dülger balığı ve ben aynı düşe aşık olmuşuz.

what dulger baligi wants?

2005-05-20T15:22:00.000-07:00

dulger baligi ne istemisti hayattan ya da birsey isteyebilmis miydi?
istemek insanin en temel gudulerinden biri. ya da ozellik demeliyim. neyse buna bir ad veremeyisim kelime dagarcigimin darligindan. insan kendini bildi bileli biseyler istemeye balsadi. gokturklerin minik yavrusu bile (adi neydi?) o gencecik yasinda "at, et ve avrat" mi ne dilemisti o meshur efsaneye gore. lakin gordugunuz gibi efsanenin meshurlugu benim hafizamin meshurlugunun yaninda solda sifir. bugun konuyu surekli dagitma egilimindeyim. siz bana bakmayin, 2 cumle geriden devam edin. ...misti.evet insan evladi hemen diledi ve diledikleri oldukca daha da cok diledi. et istedik, oldu, sonra su istedik oldu, sonra ev istedik, oldu, sonra tarla, toprak, kurban, kan, vatan, insan......istedik de istedik. vahsice demek geldi icimden de vahsilik istemede degil, istediklerimizi edinme bicimimizde oldu hep.
dulger baligi ne istedi kismina gelelim. unutmayi istedi mi, yahut yasamayi, et, su, deniz...istedi mi? dulger baligi sifir bilinc duzeyinde istemeyi de bilmedi hic. istemeyi ve almayi. hatta istememeyi de. acikti ama istemedi. hele sahip olmayi hiiic istemedi. (bu sahip olma meselesine daha derin yaklasacagim sonra).dulger baligi istekleri ile dolu olmayan hayatinda huzur ve mutluluk icinde yasadi. refah yoktu onun icin cunku refahi olusturacak sartlar yoktu. hicbirsey zor ya da kolay degildi onun icin.
isteklerimize ulastigimiz andaki o kisa sureli tatmin duygusunu yasamadigi gibi ardindan gelen daha cok isteyip de ulasamama duygusunu da yasamadi. dulger baligi cok sansliydi. uykusunu kaciracak istekleri olmadigi icin. bazen ona ozendigim gibi simdi de ozendigim anlasilacak bu yazidan. ama bu sefer oyle degil.
bunu baglayacagim noktayi anlamli bulur musunuz bilemem ama ben gene de bagliyorum iste:
dulger baligi hayatinda hic doya doya sevisemedi.

dulger baliginin doğumu

2005-05-16T13:14:00.000-07:00

gelelim dülger balığının doğum gününeeeeee.

dülgerciğim için bu da hayatın anlamsız ve de önemsiz durumlarından biriydi. dülger balığı kendiyle birlikte doğan bir sürü dulger balıkçıklarıyla aynı dogum gününe sahip olduğundan onun için pek de önemli birgün değildi doğduğu gün. neticede o gun etrafındaki herkesi için dogum günü olduğundan bunun kutlanacak bir orjinalliği yoktu.

diyeceğimi sananlar yanılırlar.

tersine doğum günü tüm dülger balıkları hatta tüm diğer balıklar için çok önemli bir gündür.ama bizimkinin tersine neşeli kutlamalar yapılacak bir gün değildir. çünkü birbirini o doğum anıyla birlikte kaybetmis yüzlerce balıkçık için o üzücü gün koccaman bir okyanusta yapayalnız kalışlarının başlangıcıdır. minicik yumurtlalarının içinde yalnızlık hiç o kadar korkutmamıştır balıkçıkları. güvenli kabuklarindan koptukları o gün onlarda hafızalarını da kaybettiren bir travma etkisi yapar. ve bir kat daha yalnızlaşırlar.

belki acıklı gelebilir insana bu ilk bakışta. evet, öyledir de.ama dülgercik bu acıyı sadece o an yaşamış, bir daha hiiiiç hatırlamamıştır. insanoğlunda bulunan zamanla unutma yeteneği onlarda doğuştan unutma şeklinde görülür çünkü.

işte bu elim günde bizim dülger balığı aynı anda doğduğu tüm dülger balıkları, yani kardeşleri, ile doğum yerinde buluşur her sene. o günü bildiğinden değil, hisstettiğinden.

dülger balığıyla sahilde gezebilme ihtimalim

2005-05-08T14:41:00.000-07:00

dülger baligiyla sahilde bir gezinti yapmak isterdim.
birgün ona, bugün emirgana gidelim mi ne dersin, dedigimde bana şöyle bir baktı ve:
birgün seninle emirgana geleceğim ama bugün değil, dedi.bunu o kadar sert ve hükmedici bir sesle söylemişti ki ona nedenini bile soramamıştım. sonraları zaman zaman ona tekrar bu teklifi yapmak geçti içimden ama bunu ondan bekledim. o gun malesef gelemedi. simdi ne zaman emirgana gitsem yahut rumeli hisarına o geliyor aklıma. bu sahillere her gidişim yakın arkadaşlarımla olur. emirgan, bebek, rumeli hisarı ve karşı yakada onları karşılayan beylerbeyi ve çengelköy güneşli ve ılık, bazen de sıcak sandığımız ama bizi serinle karşılayan, günlerin semtleridir .çoğunlukla da günlerden pazardır. insanın, benim, o mesafeleri katetmeye değdiğini düşündüğü dostlarıyla geçirdiği sıcak, huzurlu ve mutluluk dolu pazar günlerinin semtleri. bugün gene öyle birgündü. emirganda az biraz üşüyerek çay içerken, içimden yanımdaki arkadaşıma söylediğim bazı cümleleri seslendirmeye değmeyeceğini düşünüp susuyordum. havadan sudan cümlelerdi bunlar ve o zaman bana gereksiz geliyordu. halbuki az sonra arkadaşımın bana başka biçimlerde söylediği bu cümleleri duydukça dülger balığına havadan sudan bahsetmenin bizim için ne kadar önemli olduğunu yazdığım geldi aklıma. sonra dülger balığının o gün neden o kadar sert ve kesin bir biçimde teklifimi reddettiğini düşündüm. hayat bazen insanın karşısına garip tesadüfler çıkarır ya, işte tam o anda da öyle oldu. karşı yakayı bütünüyle arkasında bırakan devasa yük gemisi sadece beni, arkadaşımı değil, hayrette bırakacak bir biçimde kayıp gidiyordu. karşının güzelim yeşilliğini arkasında bırakırken ben büyük bir bencillikle kızıyordum ona. ve korkuyordum ondan. oysa bu insan yapımı dev yaratık dülger balığının masmavi gökyüzünü ve su yüzünü kısa bir süre için de olsa kapkara ediyordu. gökyüzünden geçen her parçalı bulutun benim içimi karartması gibi o da dülgerciğimin içini karartıyordu. üstelik ben keşke araba sesi de olmasa diye düşünürken o canavarın sesini duymuyordum bile.
gökyüzü yılın en azından dört ayı pek de kara bulutlara bürünmüyor şehr-i istanbulumuzda. ama bu yük gemileri yıllardır yaz kış dinlemeden artık yaşamayan dülger balığının dünyasını hergün karartmaya devam ediyor. bıraktığı zehir de cabası.

keşke hayatta olsaydı da ondan özür dileyebilseydim. hep kendimi düşündüğüm için.

sevgili dülger balığı

2005-05-05T13:20:00.000-07:00

sevgili dülger balığı
gunlerdir seni düşünüyorum. ne alemdesin daha dogrusu hangi alemdesin bilmiyorum. ama aklımda olsan bile bizim alemde olmadığın kesin. ben burda seninle ilgili atıp tutarken sen beni izliyorsun belki. yahut umrunda bile olmayabilirim. sonuçta benim bu “dulger balığı” diye anlatıp durduğum balığın sen olduğunu bilmiyorsun.
canım dulger balığı, buralarda hava ılımakla birlikte az önce tatlı bir yağmur serpiştirmeye başladı. umarım sabah uyandığımda da aynı tatlılıkta olur gokyuzu. mevsimi neden bu kadar önemsediğimi anlayamıyorsun muhtemelen. biz bu alemde sohbete hava ve suyla başlıyoruz.
meraba, naber?
iyidir senden?
e iyi işte, baksana hava ne guzel.
evet evet dun bozduydu ama bugun gene yaz geldi.
biliyor musun yarın sabah 10 gibi sular kesilecekmiş. 40 saatliğine.
aaa ciddi misin?kovaları doldurmak lazım.
belki duymuşsundur havadan sudan konuşmak deyimini. dediler ki londrada güneş çok nadir açarmış. guneşin azıcık yüzünü gösterdiği o nadir günlerde de insanlar parklara bahçelere dolar enerji patlaması yaşarlarmış. tamam biz de doluşuyoruz mesire yerlerine ama onlar bir acayip oluyorlarmış.
hava halimizi tavrımızı bu kadar etkiliyor işte.
denizde durum nasıldı?mevsimler, güneş?bu aklıma yeni geldi. halbuki geçenlerde yağmurla ve seninle ilgili atıp tutmuştum gene.
benim nasıl olduğumu hiç sormuyorsun. ben de adetten olduğu üzere şöyle diyebilirim:beni sorarsan iyiyim. bugün mesaiye kaldım ama zevk mesaisine. kendime çalıştım anlayacağın. hani bir hayalim var bahsetmiştim, onunla ilgili işte. bir dde dün o bahsettiğim 40 saatlik su kesintisi bitti de guzel bir banyo yaptım. sen anlayamazsın bu duyguyu o yüzden hiç uğraşmayayım anlatmaya.aaa bak şimdi farkediyorum, yoksa siz de hep sudan mı bahsediyorsunuz?
dülgerciğim, adının anlamı demircilikle alakalı bir şey miydi senin?dülgercilik diye birşey var mıydı?ayy, bunu hemen öğrenmeliyim. düşünsene orda burda dülgerin ne olduğunu bilmediğim ortaya çıkarsa rezil olurum. sana rezil oldum zaten, o ayrı. insan adına çekermiş. balıklar da öyle mi diyesim geliyor ama biliyorum değil. çünkü kadının adı olmadığı gibi dülgerin de adı yok.
ben adıma çekiş miyim bilmiyorum. bi keresinde bi arkadaşım benimle ilgili bir hikaye yazmış, orda adımdan ve adıma çekip çekmediğimden bahsetmişti. zaman zaman benimle ilgili insani ve güzel şeyler söylenmiş bu hikayeyi okyuroum. canım sıkıldıkça. bir kısmının da kurgu olduğunu biliyorum ama olsun, gene de iyi hisstettirebiliyor. bu bencillik, bu kibir nasıl bir duygudur onu da anlayamazsın. kimse senden bahsedemiyor çünkü.
neyse dülgerim. lafı çok uzattım. en kısa zamanda senden haber almayı umuyorum. yoksa nasıl atıp tutmaya devam edebilirim ki?nasıl olduğunu mutlaka bildir bana.
seni seviyor ve özlüyorum. sonsuz hayatında mutluluklar...
burcun

dulger baligi asik olmus mudur?

2005-04-30T14:14:00.000-07:00

merhaba,
bugüne dek yazdıklarımı okudum. eger beni sadece yazdıklarımla (ve tabiki adımla) tanıyorsanız dülger balığına çok özendiğimi düşünebilirsiniz. evet daha once de dediğim gibi rakı şişesinde dülger balığı olmayı istemişliğim vardır. ama inanın dülger balığı da beni tanısaydı, o da zaman zaman yer üstünde bir insan olmayı isteyebilirdi. hatta bunu sevdiğim bir türküye bağlayıp şöyle de söyleyebilirim:
ama inanın dülger balığı da beni tanısaydı, o da zaman zaman her gelenin bakıp gittiği bu pencerede bir insan olmayı isteyebilirdi.
bunu söylediğim iyi oldu. hem anlatımımı zenginleştirdim hem de bu türküyü bilenlerle aramızda özel bir bağ kurulmuş oldu. eeee,ne demişler,
bu dünya bir pencere
bu dünya bir pencere
her gelen bakar gider ey güzel
her gelen bakar gider

şimdi nedir bu insanoğlunun özenileceği yanı onu bir anlatayım.

dülger balığı denizin derinliklerinde de olsa en az bir kerre tatlı bir huzne kapılıp, beraberinde gelen huzuru hissedebilmiştir. ne var ki ona bu hissiyatı yaşatan hal insanoğlunun yaşayabildiğinin yanında bir parça eksiktir.

yağmur.
tekrar edin, yağmur.
dülger balığı yağmuru hiç bilemedi, adıyla bile. aslında yağmur yağdığında denizin içinde bir değişim oluyor mu bilmiyorum. ama bildiğim bir şey var, o da duger balığının hiçbir zaman yağmur damlalarını yüzünde hissetmediği yahut yağmurdan sonra havayı dolduran toprak kokusunu duymadığı. hatta yağmurlu havada olmayan saçları bile kabaramadı onun.

eğer insan olabilseydi bir günlüğüne bile, ama yağmurlu ve ılık bir günlüğüne, o günün gecesinde yerler hala ıslakken ama yağmur dinmişken, asfalt altında kalmış bile olsa toprak, kokusunu duyarak ıslak yerlerde şıpıdık şıpıdık yürüyebilir; yağmurun hafifçe serinlettiği ılık havayı içine çekebilir ve huzur duyabilirdi insan olduğu için. ağzında da şu şarkı olurdu muhakkak:

külhani bir sevinç sarar ansızın yüreğimi
yeniden oluşturmak gibi gündüzü ya da geceyi
bir kıvılcım vardı önce, yarım kalmış bir hece
yağmurlu bir kent sonra, yorgun düşer gitgide

ve sanki hiçbirşey yaşanmamış gibi
maskelerini kuşandı insanlar
rüzgara savruldu sesim, yarım kalmış bir şarkıdan
suskunluğu öğrendi insanlar

ve belki sen, belki ben, belki de biz ve onlar
kumdan kaleler kuran denize doğru
bakarsın çoğalırız yaşam denen bu oyunda
cemresi oluruz yarınların

aynadan bakan yabancı yüzler örter üstümü
kurşuna dizilmiş bir şehir olur düşlerim
iki gözüm iki yağmur, henüz aşkı tatmamış
oysa sen, belki ben, bir suç ya da bir kusur

ve sanki tüm bunlar birer masal gibi
maskelerini kuşandı insanlar
rüzgara savruldu sesim, yarım kalmış bir sayfadan
suskunluğu öğrendi insanlar

ve belki sen, belki ben, belki de biz ve onlar
kumdan kaleler kuran denize doğru
bakarsın çoğalırız yaşam denen bu oyunda
cemresi oluruz yarınların

.......
belki de anladınız.
insan her bahar aşık olabilse keşke.
ve dülger balığı da tabi.

dulger baligi hickimseyi taniyamadi

2005-04-26T14:54:00.000-07:00

dulger baliginin hatirlayamasa bile bildigi birsey vardir. aslinda bu onun farkinda olmadan bildigi hatta belki de hic umursamadigi, benimse, kadin dogamin yarattigi empati kurma arayisim yuzunden, cok iclendigim bir meseldir. halbuki ne empatisi diil mi!o balik ben insan!! neyse, arkadasim(di) neticede.
sizlerde merak uyandirmak icin bu kadar dolandirip simdi soyleyecegim sey sudur: dulger baliginin en iyi bildigi sey hep yalniz oldugudur.hatta o bizden, insanoglundan daha da yalnizdir.
nedeni cok basittir.
dulger baligi kendi turunden milyonlarcasi olmasina ragmen hicbirinin kendi turunden oldugunu bile bilmeden, bilemeden, hatirlayamadan yasar. o kadar yalnizdir ki "yalnizlik" kelimesini bilemeyecek kadar sansli yapar bu onu. ozdemir asafi hic tanimaz mesela.
aksamlari eger varsa basini koyacagi bir yastigi, yastiktayken fazla yorulmaz akli bu meseleye.o yuzden hemen uyur. bir de sik latife vardir, bilir misiniz, o ise yalnizliga dayanamadigindan hemen uyur, hemen uyur.
latife olsaydim eger hemen uyurdum.
ama tercih yapma hakkim olsa dulger baligi olmayi secerdim.

tanri da cok yalnizdir. ve o da ben,insan, gibi bunu cok iyi bilir. hatta o hem benim hem kendisinin yalnizligini bilir.ceken bilir gibi. onunkisi en acili olanidir.

dulger baligi tanridan da benden de daha mutlu olabildi hayati boyunca.

kimseyi taniyamadi, kimseyi uzemedi, kimse icin uzulemedi.

bu yazi vesilesiyle, klasik bi bicimde, kendimi dulger baligiymis gibi anlatmaya calismadigimi anlamissinizdir artik.

.......

keske raki sisesinde dulger baligi olsam.

dulger baligi kimdir?

2005-04-24T13:11:00.000-07:00

ben burcuyum.
yani adim burcu. kenidimi dusundugumde zihnimde beliren goruntu adimla birlikte olusur kafamda. ben burcuyumdur. bana gore ve diger insanlara gore. beni burcu diye cagirir en yakinimdan en uzagima kadar herkes.
burcuya soylesene…..
hani burcu diye bi kiz var ya….

peki dulger baligi kimdir ?
hey dulger baligi buraya baksana!!sssst, sana soyluyorum, dulgeeer!!!

bakmaz. bakamaz.
dulger baligi kim oldugunu adiyla bilemez.
ona seslenmek icin gozlerine bakmak gerekir. onun da sizi gormesi gerekir eger ona bisey soyleyecekseniz.

hani bi balik var ya kirmizi pullu, ona desene…..
ama bi suru balik var kirmizi pullu!!

dulger baligini tafir etmek icin onu tanimak gerekir. oyle herhangi biri onunla ilgili konusmaya kalkarsa kimse anlamaz kimden bahsettigini.

aslinda ayni ada sahip bir suru insan var da diyebilirsiniz simdi. buyrun deyin. ama bunu soyleseniz bile bilirsiniz gene de ayni seyden bahsetmedigimi.ya da anlarsiniz ne demek istedigimi.

peki siz kimsiniz adiniz olmadan?
kendinize gore ve digerlerine gore?

sizi tanimak isterim.ve sizden bahsetmek.

dulger baliginin adi neydi?

2005-04-24T12:45:00.000-07:00

bilmemek degil de, ogrenmemek ayipmis. dulger baliginin adini bilmemek imkansiz gibi gelebilir ilk basta. dulger baligi iste o kadar. ama gercek asilda yanibasimizdadir. dulger baliginin hafizasi olmadigi gibi bir adi da yoktur. hatirlayamayacagi bir ada niye sahip olsundu ki zaten?!
buı meseley devam edecegim.

dulger baligi inatciydi

2005-04-23T14:12:00.000-07:00

cogu zaman.
inadi guzel bir inatti becerebilecegi islerede inatcilik ettiginde. simdi hemen, becerip becerememenin ne onemi var, hep inatci olsa daha iyi olmaz miydi, diyebilirsiniz, cunku insan beceremedigi bir isi inat ederek basarabilir. eger derseniz cevabim sudur: hayir, olmazdi. dedik ya iste insan basarabilir ama bu bizimkisi balik, dulger baligi. beceremeyecegini bildigi bir iste de inadi tuttugu vakit (ki cogu zaman tutardi da, hircindi hem de biraz) hayata kuserdi dulger baligi. umutla giristigi isler eline yuzune, pardon yuzgecine yuzune bulasinca bundan hayati sorumlu tutardi. o zaman cok zor gelirdi olurken cok zor veda ettigi hayat. o zaman da inatciydi ya zaten. gene beceremediydi. keske bu kadar inat etmeseydi her iste. o zaman derin umutsuzluk cukurlarina dusmez, kendini bilmenin guvenini duyardi diger baliklar arasinda. boyundan buyuk islere kalkismaz, becerbildigi boyu kadar islerle gurur duyardi. ve sorup durmazdi, mutluluk nerdedir diye.

butun bu anlattiklarimdan sonra, hayat guzeldir diyebilir bir insan ve kizabilir dulger baligina. ama dulger baliginin hayati guzel olmasina guzeldi de, zordu da hep dedigi gibi.

bi kere unutkandi tum baliklar gibi. “unutkan bir balik” tamlamasi yoktu dilinde. ya da tam tersi. hafizasinin zemini kaygandi, hicbisey yapisip kalamazdi aklina. gider gider gelirdi ayni bilgiler. biraz da o yuzdendi aslinda inatciligi da. bu hali birden mutlu olabilmesine yaradigi gibi birden uzulebilmesine de yol acabilirdi.

dulger baligi tam bir balikti, bir oraya bir buraya kayar giderdi.bu da bir balik icin oldukca dogaldi.

inatci oldugu icin onu suclayamayiz.cunku bu onun dogasinda vardi. kaygan dogasinda. unutkanlik gibi.

dulger baliginin adindan da bahsedecegim.simdi sadece bir ipucu verebilirim: onun adi dulger baligi degildi.

dulger baliginin yasami

2005-04-22T12:29:00.000-07:00

once nasıl oldu, onu hatırlatmak istiyorum.

Dülger Balığının Ölümü / Sait Faik Abasıyanık

Hepsinin gözleri güzeldir. Hepsinin canlıyken pulları kadın elbiselerine, kadın kulaklarına, kadın göğüslerine takılmağa değer. Nedir o elmaslar, yakutlar, akikler, zümrütler, şunlar bunlar?...

Mümkün olsaydı da balolara canlı balık sırtlarının yanar döner renkleriyle gidebilselerdi bayanlar; balıkçılar milyon, balıklar şan ü şeref kazanırdı. Ne yazık ki soluverir ölür ölmez, öyle ki, büzülmüş böceklere döner balık sırtının pırıltıları. Benim, size ölümünü hikâye edeceğim balığın öyle parıltılı, yanar döner pulları yoktur. Pulu da yoktur ya zavallının. Hafifçe, belirsiz bir yeşil renkle esmerdir. Balıkların en çirkinidir. Kocaman, dişsiz, ak ve şeffaf naylondan bir ağzı vardır: Sudan çıkar çıkmaz bir karış açılır. Açılır da bir daha kapanmaz.

Vücudu kirlice, esmer renkte demiş miydim?

Rum balıkçıların hrisopsaros -Hristos balığı- dedikleri bu balık, vaktiyle korkunç bir deniz canavarı imiş. İsa doğmadan evvel, Akdeniz'de dehşet salmış. Bir Finikeli denize düşmeye görsün! Devirdiği Kartacalı çektirmesinin, Beni İsrail balıkçı kayığının sayısı sayılamamış. Keser, biçer; doğrar, mahmuzlar; takar, yırtar; kopararır atar; çeker, parçalarmış. Akdeniz'in en gözü pek; insandan, hayvandan, fırtınadan, yıldırımdan, belâdan, işkenceden yılmaz korsanı, dülger balığının adından bembeyaz kesilirmiş.

İsa, günlerden bir gün, deniz kenarında gezinirken sandallarını büyük bir korkuyla bırakıp kaçan balıkçılar görmüş. "Ne oluyorsunuz?" diye sorunca balıkçılara; "Aman" demişler balıkçılar, "elâman! Elâman bu canavardan! Sandalımızı kırdı, arkadaşlarımızı parçaladı. Hepsinden kötüsü, balık tutamaz olduk, açlıktan kırılırız."

İsa, yalınayak, başı kabak, dülger balıklarının yüzlercesinin kaynaştığı denize doğru yürümüş. En kocamanını, uzun parmaklı elleriyle tutup sudan çıkarmış. İki elinin başparmağı arasında sımsıkı tutmuş, eğilmiş, kulağına bir şeyler söylemiş...

O gün bu gündür dülger balığı, denizlerin görünüşü pek dehşetli, fakat huyu pek uysal, pek zavallı bir yaratığıdır. Birçok yerlerinde çiviye, kesere, eğriye, kerpetene, destereye, eğeye benzer çıkıntıları, kemikle kılçık arası dikenleri vardır. Dülger balığı adı ona bunlardan ötürü takılmış olmalı.

Bütün bu alat ü edavatın dört yanını, şeffaf naylondan diyebileceğimiz işlemeli bir zar çevirmiştir. Kuyruğa doğru bu incecik zar azıcık kalınlaşır, rengi koyulaşır, bir balık kuyruğunun biçimini alır.

Oltaya tutuldu muydu dünyasına, sulara küsüverir. Nasıl bir korku içine düşer kimbilir? Onun için dünya bomboştur artık. Oltadan kurtulsa da fayda yoktur. Suyun yüzüne yamyassı serilir. Kocaman gözleriyle insana mahzun mahzun bakar durur. Sandala aldığınız zaman dakikalarca onun sesini işitirsiniz. Ya, sesini! Bir o, bir de kırlangıç balığı sandalda ölünceye kadar ikide bir feryada benzer, soluğa benzer acı bir ses çıkarır. İnce zardan ağzını bir kere ağlara vurmasın, küstüğünün resmidir dülger balığının.

Bir gün, balıkçı kahvesinin önündeki; yarısı kırmızı, yarısı beyaz çiçek açan akasyanın dalına asılmış bir dülger balığı gördüm. Rengi denizden çıktığı zamandı. Yalnız aletlerinin etrafını çeviren incecik, ipekten bile yumuşak zarları titreyip duruyordu. Böyle bir oynama hiç görmemiştim. Evet, bu bir oyundu. Bir görünmez iç rüzgârının oyunuydu. Vücutta, görünüşte hiçbir titreme yoktu. Yalnız bu zarlar zevkli bir ürperişle tatlı tatlı titriyorlardı. İlk bakışta insana zevkli, eğlenceli bir şeymiş gibi gelen bu titreme, hakikatte bir ölüm dansıydı. Sanki dülger balığının ruhu, rüzgâr rüzgâr, bu incecik zarlardan çıkıp gidiyordu; bir dirhem kalmamışcasına.

Hani bazı yaz günleri hiç rüzgâr yokken, deniz üstünde bir meneviş peydahlanır. İşte böyle bir cazip titremeydi bu. İnsanın içini zevkle, saadetle dolduruyordu. Ancak, balığın ölmek üzere olduğu düşünülürse, bu titremenin anlamı hafifçe acıya yorulabilirdi. Ama insan, yine de bu anlam’a almamağa çalışıyordu. Belki de bu, harikulâde tatlı bir ölümdür. Belki de balık, hâlâ suda, derinliklerde bulunduğunu sanıyordur. Karnı tok, sırtı pektir. Akşam olmuştur. Denizin dibinin kumları gıdıklayıcıdır. Altta, dişi yumurtaları, üstte erkek tohumları sallanıyor, sallanıyor, sallanıyordu. Vücudunu bir şehvet anı sarmıştır… Birdenbire dehşetli bir şey gördüm: Balık tuhaf bir şekilde, ağır ağır ağarmağa, rengini atmağa, hem de beyaz kesilmeğe giden bir hal almağa başlamıştı. Acaba bana mı öyle geliyor? Sahiden rengini mi atıyor? Demeğe, dikkatli bakmağa lüzum kalmadan, yanılmadığımı anladım.

Kenarları süsleyen zarların oyunu çabuklaşmağa, balik da, git gide, saniyeden saniyeye pek belli bir halde beyazlaşmağa başladı. İçimde dülger balığının yüreğini dolduran korkuyu duydum. Bu, hepimizin bildiği bir korku idi: Ölüm korkusu.

Artık her seyi anlamıştı. Denizlerin dibi âlemi bitmişti.. Ne akıntılara yassı vücudunu bırakmak, ne karanlık sulara, koyu yeşil yosunlara gömülmek… Ne sabahları birdenbire, yukarılardan derinlere inen, serin aydınlıkta uyanıvermek, günün mavi ve yeşil oyunları içinde kuyruk oynatmak, habbeler çıkarmak, yüze doğru fırlamak… Ne yosunlara, canlı yosunlara yatmak, ne akıntılarla âletlerini yakamozlara takarak yıkanmak, yıkanmak vardı. Her şey bitmişti:

Dülger balığının ölüm hali uzun sürüyor. Sanki balık su hava dediğimiz gaz suya alışmağa çalışmaktadır. Hani biraz dişini sıksa, alışması mümkündür gibime geldi.

Bu iki saat süren ölüm halini, dört saate, dört saati sekiz saate, sekiz saati yirmi dörde çıkardık mıydı; dülger balığını aramızda bir işle uğraşırken görüvereceğiz sanıyorum.

Onu atmosferimize, suyumuza alıştırdığımız gün, bayramlar edeceğiz. Elimize görünüsü dehşetli, korkunç, çirkin ama, aslında küser huylu, pek sakin, pek korkak, pek hassas, iyi yürekli, tatlı ve korkak bakışlı bir yaratık geçirdiğimizden böbürlenerek onu üzmek için elimizden geleni yapacağız. Şaşıracak, önce katlanacak. Onu şair, küskün, anlaşılmayan biri yapacağız. Bir gün hassaslığını, ertesi gün sevgisini, üçüncü gün korkaklığını, sükûnunu kötüleyecek, canından bezdireceğiz. İçinde ne kadar güzel şey varsa hepsini, birer birer söküp atacak. Acı acı sırıtarak İsa’nın tuttuğu belinin ortasındaki parmak izi yerlerini, mahmuzları, kerpeteni, eğesi, testeresi ve baltasıyla kazıyacak. İlk çağlardaki canavar halini bulacak.

Bir kere suyumuza alışmağa görsün. Onu canavar haline getirmek için hiç bir firsatı kaçırmayacağız.

dulger baliginin olumu

2005-04-19T14:37:00.000-07:00

bugune kadar hep nasil oldugunu bildigimiz dulger baliginin yasamini anlatacagim burda.